จับโจรให้จับจอมโจร ว่าไว้แท้จริง ทหารทั้งแปดร้อยรวมทั้งหลิ่วซวี่และหลินเฟิง จึงเดินทางออกจากลานประหารอย่างไม่มีสิ่งใดขวางกั้น
ไม่มีผู้ใดกล้าขวาง หากใครกล้าบุ่มบ่ามขยับ หัวหน้าทัพย่อมต้องจากไปสู่แม่น้ำปรโลก
ไม่ขวาง ไม่ได้แปลว่าไม่ไล่ตาม ชายคลุมดำนับสิบร่างแอบแฝงกายไล่ตามไปอย่างเงียบงัน รอเพียงชายผู้นั้นปล่อยตัวเซินถู ย่อมจะได้ลงมือสังหารอย่างไร้ปรานี
สายตาฉู่เซียวแหลมคมเพียงใด ย่อมมองเห็นแทบทุกอย่าง แต่กลับไม่เอ่ยประโยคใด จะตามก็จะตามไป! ไม่กลัวตายก็จงตามมาให้เต็มที่
"ยังไม่ปล่อยข้าอีกหรือ!" เซินถูกัดฟันแน่น ดวงตาแดงชำ ถึงขณะนี้ยังไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว
"รีบร้อนอันใด" ฉู่เซียวเอ่ยเรียบเย็น มือยังกุมดาบมั่นคง ไม่รีบร้อนแม้ครึ่งหนึ่ง
ท่าทางเยี่ยงนี้ ย่อมทำให้ชาวโลกมองแล้วสบายใจยิ่ง
ไล่เลียงนายทัพแห่งแดนเหนือแต่ละยุคสมัย จงเสวียน เซียวจ้าน อู่หลิน ฉินซาง... ผู้ใดเล่าจะไม่มีบุญญาบารมี อย่างน้อยก็ปฏิบัติตนโจ้งแจ้ง
เพียงผู้เดียวเท่านี้ เยี่ยงวิญญาณร้ายสิงร่าง เจ้าเล่ห์คดโกง นับแต่รับตำแหน่งมา ก็ไม่เคยละเว้นการสังหารทหารนายทัพอย่างไร้เหตุผล ประตูหน้าด่านอันดับหนึ่งแห่งแดนเหนืออันกฤษฎา กลับถูกทำให้ทั่วทั้งเมืองตกอยู่ในความหวาดผวา
ผู้เยี่ยงนี้ ย่อมก่อความเกลียดชังไปทั้งแผ่นดินมานาน หากมิใช่เพราะเบื้องหลังของเขา คนทั้งเมืองคงลุกขึ้นปฏิวัติมานานแล้ว
แต่ก็มีผู้ภักดีอยู่บ้าง หรือจะพูดให้ถูกก็คือ มีผู้รีบร้อนอยากแสดงความจงรักภักดี
เช่นชายชราหน้าแหลมปากแบะผู้หนึ่ง มือกุมดาบใหญ่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชอบธรรม ขวางทางอยู่ด้านหนึ่งของหอคอยเมือง ตะโกนก้องดังสนั่น "หากนายทัพของข้าเป็นอันตรายสักประการ เจ้าจงต้องอยู่ทั้งเป็นแต่ทรมานยิ่งกว่าตาย"
ฉู่เซียวแรกเริ่งไม่ประสงค์จะสนใจ แต่เนื่องด้วยชายชราตะโกนดังเกินไป จึงเบือนดวงตามองไปเล็กน้อย ทั้งสองสบตากัน
ชายชราเกิดมึนงงทันที พลั่กเสียงหนึ่งก็เสียบดาบทะลุอกตนเอง และก่อนสิ้นใจยังคำรามดังสั่นสะเทือนสวรรค์ "เซินถู ข้า@#￥&*#@ยายเจ้า"