ไม่ใช่ว่าจะสาบานอะไรได้ตามใจ ระวังสวรรค์จะลงอาถรรพ์สายฟ้าถล่มจริง
และในวันนี้ ฉู่เซียวกำลังเผชิญบททดสอบเช่นนี้ สายฟ้าทั้งห้าสายพุ่งซ้อนลงมา ทุบจนร่างแทบแตกกระจาย เหลือเพียงร่างพร่าเลือด ด้านนอกไหม้เกรียม ด้านในยังอุ่น
ผู้คนเฝ้าดูด้วยความหวาดผวาสะท้านขวัญ ได้เห็นแล้วว่าอาถรรพ์สวรรค์แท้จริงหน้าตาเป็นเช่นไร แม้แต่อัจฉริยะหาที่เปรียบมิได้ผู้นั้น คราเผชิญอนัตตายังไม่เคยบาดเจ็บถึงเพียงนี้
เมฆพิบัติแม้จะสลายไปแล้ว แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปใกล้ แม้จะแค่แนบชิดบริเวณนั้นก็ไม่กล้า เกรงว่าปลาในสระจะพลอยได้รับความเดือดร้อน
เพราะมีตัวอย่างให้เห็นต่อหน้า ดูองครักษ์มังกรอันดับหนึ่งผู้บำเพ็ญลึกล้ำสูงส่ง รับสายฟ้าเพียงหนึ่งเส้น ก็ถูกทุบจนไม่เหลือรูปร่างมนุษย์
เห็นได้ชัดว่า ทัณฑ์สวรรค์นั้นไม่เลือกหน้าไม่เลือกตา ตราบใดที่อยู่ในขอบเขตของสายฟ้า ไม่ว่าชายหญิงเฒ่าแก่ ล้วนถูกผ่าไม่ยั้ง
"ต...ตายแล้วหรือ?" เห็นฉู่เซียวล้มลงกลางแอ่งเลือด ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ครึ่งหน่วย หลายคนเริ่มครุ่นคิด เอาปลายเท้าแตะดินแอ้มแล้วแอ้มอีกเพื่อชำเลืองมอง
ตาย? ฉู่เซียวยังไม่ถึงกับชะตาสั้นเช่นนั้น ไม่ช้านาน เขาก็ค้ำพยุงร่างพังทลายเต็มไปด้วยเลือด ลุกขึ้นยืนแบบแกว่งเตะ
ผู้คนเห็นดังนั้น ตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว สภาพของเขาช่างน่าขนลุงเหลือเกิน แม้ภูตร้ายที่ปีนออกจากประตูนรกก็คงไม่ต่างกันเท่าไร
และด้วยความหวาดหวั่นเช่นนี้เอง ที่ทำให้ศัตรูของเขาพลาดโอกาสหาได้ยากยิ่งกว่าหาเข็มในมหาสมุทร
เพราะตระหนักดีว่า หล้าสิบลี้ถูกผนึกไว้ ไม่มีที่ซ่อนตัว หากมีผู้ใดลงมือในยามนี้ แม้เพียงผู้บำเพ็ญขั้นยุทธ์แท้ธรรมดา ก็มากพอจะเอาชีวิตของเขาได้
บาดเจ็บหนักเหลือเกิน หากไม่ใช่เคล็ดวิชาโกลาหลค้ำจุนไว้ เขาคงแตกเป็นเนื้อเป็นกระดูกป่นปี้ไปแล้ว หาใช่เพียงความมั่นในจิตวิญญาณแข็งแกร่งดังเหล็กกล้า ฝืนฮึบเอาลมหายใจสุดท้ายไว้เท่านั้น