ฮู้!
เมื่อสิ่งชั่วร้ายถูกฝังดับสิ้น ผู้แข็งแกร่งแห่งต้าฉู่ต่างโล่งอก เปล่งเสียงลมหายใจยาวที่อดกลั้นเอาไว้ ส่วนใหญ่ล้มลงนั่งพิงพื้นอย่างโซเซ เปล่งเสียงหัวเราะระบายแห่งผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติ พร้อมความหวาดหวั่นย้อนหลัง
โดยเฉพาะขุนนางเก่าแห่งราชวงศ์เย่ารื่อ ยิ่งใจสั่นไสว ดีที่ได้ยอมจำนนต่อต้าฉู่ มีผู้แข็งแกร่งหนุนหลัง หากยังเป็นกรวดทรายกระจัดกระจายเช่นแต่ก่อน ย่อมถูกวิญญาณชั่วร้ายเหยียบย่ำราบคาบ สังหารจนไม่เหลือแม้แต่ต้นหญ้า
"เร็ว เร็ว เร็ว!"
ศึกจบลง ย่อมถึงเวลาจัดการเรื่องหลังสงคราม บนซากปรักหักพังสีเลือด เสียงตะโกนดังระงม ขณะที่ฉู่เซียวกลับมา ทั่วฟ้าดินล้วนกำลังช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ
ศึกครั้งนี้โหดเหี้ยมยิ่ง ผู้คนล้มตายนับไม่ถ้วน ศพกองเป็นหลักเป็นแหล่ง เลือดหลั่งไหลเป็นสายน้ำ ผืนฟ้าปฐพีอันกว้างใหญ่ถูกย้อมเป็นสีชาดทั้งแหล่ง
ต่อเนื่องหลายวัน ชายแดนคึกคักไปด้วยผู้คน ทั้งเก็บกวาดสมรภูมิ ฝังศพกระดูก และสร้างกำแพงเมือง... ต่างคนต่างมีหน้าที่ของตน
ในฐานะประมุขแห่งแคว้น ฉู่เซียวรักผู้ใต้ปกครอง มิได้จากไปไหน ทว่าแทบทุกวันกลับถูกมองเหมือนลิงแสดง
ส่วนเหล่าปีศาจเฒ่าทั้งหลาย คือกลุ่มผู้ชมลิงนั่นเอง ไม่ว่ามีเรื่องหรือไม่ ต่างกวาดสายตามองเขานัก แล้วทุกครั้งกลับถูกกระแทกใจจนยกหัวไม่ขึ้น
ปีศาจผิดธรรมชาติชะรอย! คนเดียวมีสามสถานะ สองในนั้นคือขั้นอนัตตาทั้งคู่ ทุบเทพผู้เป็นอมตะเหมือนตบหลาน
ผู้เกรียงไกรเช่นนี้ แม้คลำประวัติศาสตร์ทั้งเล่มก็หาคนที่สองไม่ได้ แต่พวกเขากลับได้เป็นพยานแห่งตำนานโดยบังเอิญ
"ได้เวลาจากไปแล้ว"
เหล่าจักรพรรดิจากไปในคืนที่เงียบสงบ แผ่นหลังคนหนึ่งชรากว่าคนหนึ่ง
ศึกนี้สูญเสียยิ่งใหญ่เกินไป ไม่เหลืออายุขัยอีกมากนัก จึงอาศัยเวลายังเนิ่นนาม เข้าสู่การหลับในผนึกของตนเอง บางทีวันตื่นขึ้นอีกครั้ง อาจได้เห็นใครบางคนสำเร็จเป็นอมตะก็เป็นได้
หากวันนั้นมาถึงจริง ก็ถือว่าชดเชยความเสียดายได้ เรื้อรังเอาตัวรอดมาหลายร้อยปีก็ไม่ได้ก้าวขึ้นสู่วิถีอมตะ ก็คงเหลือแต่ดูคนอื่นลอยขึ้นสู่สวรรค์ก็เท่านั้น!