"ยอมรับความจริงจะได้รับการผ่อนปรน ฝืดีต้องรับโทษหนัก... เจ้าเป็นสำนักใด"
"ไอ้หมูอ้วนตาย! มีปัญญาก็มาสู้ตัวต่อตัวสิ"
"ยังกล้าด่าข้าอีกเหรอ"
บุรพชนมาแต่แดนไกล ย่อมต้อนรับด้วยความอบอุ่น
ชายชราทั้งสองผู้หลงทางนามดำนามขาว จึงถูกเชิญเข้าสู่นครโยวตู หาแต่วิธีการเชิญนั้น... หยาบกระด้างไปหน่อย
ก็ไม่ใช่ความผิดของใคร นิสัยทั้งสองร้อนแรงเกินไป พูดจาไม่ลงรอยก็โวยวายเสียงดังลั่น ท่าทางอวดดีราวกับตัวเองเป็นใหญ่
ไม่มีใครตามใจพวกเขา บนแผ่นดินของตนเองนี้ ต่อยพร้อมหน้าได้ก็ไม่เลือกสู้เดี่ยว สามตบห้าที จับตัวได้ทันที
ณ บัดนี้ ชายชราทั้งสองหน้าเขียวคล้ำจมูกบวม ถูกมัดแน่นห้าทิศ แขวนไว้ซ้ายขวาบนต้นไม้คอคด
ผู้มาดูมิใช่น้อย จ้องมองไปมาเหมือนดูลิงโชว์ ทว่าก็ยังไม่มีใครจำได้ ยิ่งไม่รู้ที่มาของทั้งสอง
"ฉู่เส้าเทียน ตายหายไปไหน" ชายชราทั้งสองไม่ยอมอยู่นิ่ง ขณะดิ้นรนก็สาปแช่งไม่หยุดปาก โกรธจนปลายจมูกบิดเบี้ยว
ซิ้ว!
ฉู่เซียวมาถึงช้า ก็เช่นเช่นผู้คน กวาดสายตาตรวจดูตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ยืนยันได้ว่าไม่เคยพบมาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยผูกพันอย่างบอกไม่ถูก
คงเป็นเพราะวิชาบำเพ็ญ ทั้งสองฝึกมารคุณเช่นกัน ย่อมมีความเกี่ยวพันกับคัมภีร์เก้านิรย์ลับแน่นอน เพราะเลือดลมทั้งร่างล้วนเปี่ยมด้วยมารสถาน
"ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสทั้งสอง มีสัมพันธ์เช่นไรกับนาง" ฉู่เซียวไม่พูดพล่ามทำมูล เอ่ยพร้อมรอยยิ้มเบา ๆ แล้วกวาดมือปลดเชือกทั้งสอง
มารดำสะดุ้งก้าวหนึ่งจึงตั้งหลักได้ มารขาวก็ยันเอวชราหน้าเบ้ "ถ้านับศักดิ์จากนาง เจ้าต้องเรียกข้าทั้งสองว่าอาจารย์อา"