เปิด!
บรรดาผู้อาวุโสลงอัคคีร่วมแรงกัน เปิดม่านพลังกั้นผู้พิทักษ์ขึ้น
เป็นกำแพงแสงใสสะอาดหนาหนักยิ่ง ขวางกั้นไว้ระหว่างสมรภูมิกับนครหลวง เพื่อสกัดกั้นพลังสะเทือนที่หลงเหลือ
สมรภูมินั้นเป็นภาพใด ชาวโลกมองไม่เห็น อย่างน้อยก็มองไม่เห็นเงาร่างผู้ต่อสู้ เห็นเพียงฟ้าดินสีสันเปลี่ยน ฟ้าผ่าฝนกระหน่ำ เสียงคำราม เสียงดาบร้อง เสียงมังกรคำราม...ดังก้องไม่ห่างหายจากหู
การดูบทละครต้องระวังตัว
ผู้ชมนับไม่ถ้วนต่างรู้สึกสะท้านในจิตวิญญาณ ยืนชมจากที่ไกลโพ้นคือการเลือกที่ชาญฉลาดยิ่ง หากกล้าเข้าใกล้สมรภูมิ การเปื้อนเลือดยังถือว่าเบา บางทีแค่แรงสะเทือนหนึ่งครั้ง ก็อาจถูกบดขยี้จนกลายเป็นธุลี
ฉู่เซียวสูดลมหายใจลึก ก็ยังต้องตกตะลึง ที่แท้ แม้เขาบำเพ็ญถึงขั้นที่สี่แห่งรู้แจ้งสวรรค์ ก็ยังเป็นแค่กุ้งแห้งตัวจิ๋ว
ในอดีต เมื่ออาจารย์ปะทะกับผู้แบกดาบ เขาก็ไร้คุณวุฒิพอจะเฝ้าชม
เวลาผ่านไปหลายวัน ก็ยังเป็นสภาพเดิม ยุทธ์แท้ก็ดี รู้แจ้งสวรรค์ก็ดี ดูเหมือนไม่ต่างกันมากนัก ทนพลังสะเทือนไม่ไหว ก็ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะเข้าใกล้สมรภูมิ
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่มองไม่เห็น
มีผู้ที่เฝ้าชมได้ในระยะใกล้
อย่างพวกผู้อาวุโสขั้นครึ่งก้าวอนัตตา ต่างใช้ของวิเศษลับคุ้มกาย ยืนประจันอยู่แนวรอบนอก แต่ทุกคนก็สีหน้าซีดเผือดเต็มหน้า
นักบวชดาบลึกลับผู้นั้นทรงพลังยิ่งเกินคาด ต่อวิถีดาบได้ลุ่มลึกถึงขั้นร่างดาบรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่านหลงเปิดกำลังรบเต็มที่ กลับไม่อาจทำอะไรเขาได้ แถมยังถูกเขาสังหารจนกระอักเลือดครั้งแล้วครั้งเล่า
"ช่างเป็นผู้ใดกันแน่?" ไคหยางจื่อกับเหยากวงจื่อต่างสูดลมหายใจลึก บรรดารุ่นชางทั้งหลายก็ขมวดคิ้วแน่น ตั้งแต่ขึ้นถึงขั้นครึ่งก้าวอนัตตา พวกเขาเป็นครั้งแรกที่เห็นมังกรเทพบาดเจ็บจนยับเยินเช่นนี้
สำหรับผู้ลุยรบในสมรภูมิ ผู้ตกตะลึงที่สุดคือมังกรเทพแห่งต้าฉิน เขาเคยเชื่อว่าตนไร้ผู้ใดในใต้หล้าเทียบ แต่เมื่อเผชิญหน้าคนผู้นี้ รากฐานทั้งปวงถูกเปิดออกจนหมดสิ้น ยิ่งรบยิ่งอ่อนล้า