“กลุ่มดาวโหราสามสิบหกกลุ่ม”
“ดาวนักษัตรเจ็ดสิบสองกลุ่ม”
หลงชางหยวนเข้าใจในดาราศาสตร์เป็นอย่างดี และก็เพราะเข้าใจ นางจึงมึนงงไปทั้งหัว ชะตาฟ้าลิขิตไม่ใช่หัวเทียนตูหรือ ทำไมฉู่เซียวถึงเป็นผู้กระตุ้นปรากฏการณ์เช่นนี้
ชั่วขณะนั้น สายตาที่นางมองฉู่เซียวก็พลอยลังเลสับสน หรือว่าเทียนจีจื่อกับพวกนั้นคำนวณพลาด แท้จริงคนตรงหน้านี่เองที่เป็นผู้มีชะตาฟ้าลิขิต?
นางแทบไม่อาจเชื่อ จึงก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว แล้วเตะฉู่เซียวหนึ่งครั้ง
ฉากอัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้นตามมา ดาวฤกษ์ร้อยแปดดวงที่เพิ่งดับรัศมีลง กลับแผดเผาแสงไฟขึ้นอีกครั้ง เช่นเดียวกับครั้งแรก ปรากฏตัวราวรุ้งเหนือฟ้าชั่ววูบ
“ผิดแล้ว ผิดกันทั้งหมด” นางคงติดใจการเตะคนเข้าให้แล้ว เตะไล่ทีละครั้ง ๆ เตะอย่างมันสมอารมณ์ ทุกครั้งที่เตะออกไป ดาวฟ้าดาวดินย่อมลุกเป็นไฟ
“เจ้าทำอะไรน่ะ” ฉู่เซียวในที่สุดก็ตื่น ยกหนึ่งมือกดหญิงสาวนั้นลง นางผู้นี่ช่างไม่เป็นระเบียบเสียจริง รอจนเขาจมด่วนในภาวะจิตสำเป็นแล้วจึงเขกกระทืบเขา
“เร็ว ดูท้องฟ้าดาวนั่นสิ”
“ดูหัวพ่อเจ้าเถอะ”
เมื่อคนอารมณ์ร้อนลุกขึ้นมา ย่อมไม่รู้จักปรานีต่อกัลยา ภายในไม่กี่กระบวนท่า ก็มัดหลงชางเยวี่ยแน่นทั้งร่าง แล้วปะยันต์อาคมปิดปากนางไว้
ว้าย! สาวงามแซ่หลงมีคำพูดจะบอกก็พูดไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียง “อือ อือ อือ” ไม่รู้จะสื่อสิ่งใด ก็แค่หนึ่งประโยค: ดูท้องฟ้าดาว ดูดาวฟ้าดาวดิน
สายเกินแล้ว
ยังความทันทีที่ฉู่เซียวตื่นขึ้น ท้องฟ้าดาวก็ได้จมสู่ความสงบแล้ว ไร้ซึ่งตะเกียงสุกสว่างร้อยแปดดวงนั้นอีก
พลาดกันอย่างสมบูรณ์แบบ หลงชางหยวนหายใจไม่ทันตัว ก็ล้มหมดสติราวกับนั้น มิใช่เพราะโกรธ หากเพราะหิว... หิวจนหมดสติ