ใต้แสงจันทร์ เมืองมังกรแห่งต้าฉินควรจะเงียบสงบราวกับสิ้นเสียงทุกสิ่ง แต่ด้วยฆาตปณิธานเย็นเยียบซึมถึงกระดูก ผู้คนนับไม่ถ้วนต้องสะดุ้งตื่นจากฝัน แล้วพากันขึ้นสูงมองไกล
ทุกแห่งที่สายตาแผ่ไปถึง คือแสงกระบี่ที่ทำลายล้างทุกสิ่งดั่งหักกิ่งไม้ผุ พุ่งมาจากฟากฟ้าอันไกลโพ้น ที่ใดที่ผ่าน ลมฟ้าเปลี่ยนสี ฟ้าผ่าฟ้าร้อง
เพราะมัน กระบี่ทั้งประเทศของนครหลวงไม่ว่าเล็กใหญ่หนาบาง ต่างส่งเสียงกึกก้องสั่นไสว ดั่งจะทะยานขึ้นสู่ฟ้า
“กระบี่พุ่งพันลี้?” ผู้เฒ่าผู้แก่ผู้รู้ของต่างสั่นสะท้านใจ ทั้งที่ห่างกันมากมาย ยังสัมผัสได้ถึงเจตจำนงกระบี่เฉียดปวดแสบถึงวิญญาณ
“วิถีกระบี่ของผู้ใด บรรลุลึกซึ้งถึงเพียงนี้?”
“ย่อมเป็นศิษย์ของท่านปราชญ์แน่นอน”
เจี๊ยง!
กระบี่เร็วยิ่ง ชั่วขณะก่อนยังอยู่ปลายฟ้า อีกวินาทีก็มาถึงม่านฟ้าเมืองมังกร ภายใต้การจับตามองของคนทั้งหลาย มันฟันลงสู่พระราชวังต้าฉิน
แล้ว...ก็ไม่มีอะไรต่อ ไม่ต้องพูดถึงเสียงระเบิดกึกก้อง เสียงแม้แต่เสี้ยวเดียวยังไม่มี ทั้งพระราชวังเงียบงันจนน่าขนลุก
ฮืม!
ฉู่เซียวที่อยู่แดนเหนือ สะดุดก้าวหนึ่ง เกือบสะดุ้งโคลงตกสู่ความว่างเปล่า เวลากู้ยืมอิทธิฤทธิ์สิ้นสุดลงแล้ว ตอนนี้ทั้งร่างอ่อนแรงไร้เรี่ยว อ่อนล้าจนแทบทรุด
พอยืนมั่นได้ เขาถึงขมวดคิ้วมองไปยังทิศนครหลวง กระบี่หนึ่งเมื่อกี้ คือการสละเชื้อสารปฐพีเพื่อปลดปล่อย และยังหลอมรวมความหมายใจของเขาเข้าไปด้วย
แต่การโจมตีด้วยกำลังทั้งหมดเพียงครั้งนี้ ฟันลงสู่พระราชวังแล้ว กลับเงียบสงบดั่งหินจมสมุทร อำนาจและเจตจำนงกระบี่ที่เกรียงไกร แม้แต่คลื่นละอองครึ่งหนึ่งยังไม่ก่อตัว
“ข้าคำนวณด้วยนิ้วแล้ว เขาก็เข้าสู่อนัตตาแล้ว” ท่านพี่วานรลูบคาง คำว่าเขาในปาก ย่อมหมายถึงฉินหลงจุน
ฉู่เซียวเงียบงัน เขาก็มีการคาดเดาไม่ต่างจากลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ ผู้สร้างขั้นอนัตตาขึ้นได้นั้น จะไร้อิทธิฤทธิ์สายฟ้าแลบูรพภูมิได้อย่างไร?