ตูม!
ฉู่เซียวไม่สนใจสิ่งใด บุกเข้าไปหมายจะลงมือครั้งใหญ่ท่าเดียว
ฝ่ายเย่เหยาก็ไม่ยอมอยู่เฉย ฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายมึนงง ก็ฟันฉับ ๆ ไปหลายกระบี่
อ๊าก...!
ชายหนุ่มชุดขาวคำรามลั่น พลังร้ายกาจในร่างพลันระเบิด กลายเป็นวงแสงพุ่งชนรอบทิศ ต้อนไม้แก่ ๆ ในป่าหักโค่นลงทีละต้น ๆ
"ข้า...." ฉู่เซียวเพิ่งถลันเข้าไป ก็ถูกชนกระเด็นลอยออกมา
ส่วนเย่เหยายังต้านไว้ได้ แต่พลังปราณดำปกป้องร่างก็แตกสลาย เลือดไหลรินจากมุมปาก
"พวกเจ้านี่ ควรตายเสียจริง" ชายหนุ่มชุดขาวโกรธเกรี้ยวดังสายฟ้า ฝืนยืนหยัดมั่น ร่างกายตั้งตรง ดวงตาที่แดงฉานจ้องเขม็งมาที่ฉู่เซียว
ก็ไอ้เด็กนั่นเอง ไอ้ลูกผสมเลวทราม ที่ใช้กลลวงตาประหลาดกับเขา ทำให้เขาพลาดท่าเพียงครั้งเดียว จึงถูกโจมตีหนักหน่วงต่อเนื่องหลายครั้ง
ยังมีอีนังหน้านวลนั่นอีก กระบี่ไม่กี่ครั้งนั่นทำเขาเจ็บเสียจริง!
ตั้งแต่เขาเริ่มออกเดินทาง ตั้งแต่ก้าวสู่ขั้นคืนสู่ต้นกำเนิด ไม่เคยตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถเช่นนี้มาก่อน
ฉู่เซียวกระอักเลือด ซวนเซไปก้าวหนึ่งจึงยืนหยัดได้ เห็นโทสะเลือดของชายหนุ่มชุดขาวพลุ่งพล่าน สีหน้าเขาก็อดไม่ได้ที่จะเคร่งขรึมขึ้น
แม้จะอยู่ในขั้นคืนสู่ต้นกำเนิดเหมือนกัน แต่นายนี่อึดกว่ามือสังหารชุดดำเมื่อคืนนั้นนัก
"ฆ่า" ชายหนุ่มชุดขาวกัดฟันกรอด สังหารดุดันเข้ามา
"ข้ากลัวเจ้าหรือ?" ฉู่เซียวกำกระบองคังหลงแน่น พลังชีวิตเผาไหม้ราวเปลวไฟ
ส่วนเย่เหยาก็เปิดพลังปราณดำปกป้องร่างอีกครั้ง กระบี่ในมือกังวาน ฟื้นคืนอานุภาพกระบี่อันน่าสะพรึง
ปัง! ตูม!
สองรบหนึ่ง กำเนิดแรกเริ่มต่อต้านขั้นคืนสู่ต้นกำเนิด เปิดฉากการต่อสู้นองเลือดอีกครั้ง
สถานการณ์การต่อสู้ แน่นอนว่าผลัดกันรุกผลัดกันรับ ต่างมีได้มีเสีย
ชายหนุ่มชุดขาวแม้อยู่ขั้นคืนสู่ต้นกำเนิดขั้นที่ห้า แต่ก็ต้านทานกลยุทธ์หลากหลายของคู่ต่อสู้ไม่ไหว โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญน้อยนั่น สู้ไปสู้มายังแถมเตะเป้าด้วย ย่อมไม่รักษากฎของการต่อสู้