“เมื่อข้าไม่มีตัวตนสินะ?”
ฉู่เซียวบุกกลับมาแล้ว จ้าวดาบในมือสั่นก้อง พลังปราณดำ พลังมาร ปฐพีพลัง... หลั่งไหลเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง บีบบังคับจนแผดเผาออกมาเป็นแสงดาบยาวถึงแปดสิบเมตร
ปีศาจต้นไม้เห็นดังนั้น ร่างกายแทบสั่นสะท้าน อยากหลบหลีก แต่โซ่เหล็กอักขระเวทมัดล็อกไว้ ร่างแท้จริงแม้แต่จะขยับก็ไร้แรง
ตัวใหญ่โตก็มีดีแค่นี้แหละ ขยับก็ขยับไม่ได้ หนีก็หนีไม่รอด กลายเป็นเป้านิ่งที่มีชีวิตไปโดยปริยาย
แต่ก็ยังต้องเล็งสักหน่อย ฉู่เซียวจึงแทงกระบี่ลงสู่จิตวิญญาณ ทะลุผ่านใบหน้าปีศาจบนลำต้น แทงจนปีศาจต้นไม้ร้องโหยหวนเสียงสั่นเทสะเทื้อน กิ่งก้านและเถาวัลย์นับไม่ถ้วนก็พากันเหี่ยวแห้งแตกหักไปตาม ๆ กัน
อย่าเพิ่งรีบ
ยังไม่จบ
การโจมตีของจิตกระบี่เผาฟ้าก็มาถึง แค่สะบัดแขนหนึ่งครั้ง ก็คือแสงกระบี่หมื่นสาย หั่นร่างครึ่งหนึ่งของปีศาจต้นไม้แตกกระจายเกลื่อนกลาด
ต่อจากนั้นคือวิญญาณอัสนีโลหิตเดือด ปลุกเรียกสายฟ้าผ่า ผ่าจนปีศาจต้นไม้เลือดกระเซ็นสุดสายตา เลือดของมันเป็นสีดำ เหมือนหมึกที่หลั่งลงมาเป็นพายุฝน สาดลงมาจากฟ้า
“เผาแกให้เป็นจุณ!” ร่างแยกกายด่าทอไปพลาง แล้วก็ไปเผารากฐานของมันต่อ รากเถาจำนวนมากถูกเผาสลายเป็นเถ้าถ่าน
“สมควรตาย!” ปีศาจต้นไม้แปลงกายเป็นใบหน้าปีศาจอีกครั้ง ขบฟันแน่น ถูกบีบให้ตัดแขนตัวเอง ชะลอการยึดร่างออกชั่วคราว แล้วบังคับตัวเองหลอมรวมเข้ากับเมี่ยวหลิง
นั่นคือภาพที่น่าสยองนัก ต้นไม้ยักษ์สูงชะลูด ไม่ว่าจะใบไม้ขนาดมโหฬาร กิ่งก้านอ้วนกลม เถาวัลย์ดำมืด... ล้วนหลั่งไหลบุกเข้าสู่ร่างของเมี่ยวหลิงอย่างบ้าคลั่ง
ชั่วขณะนั้นเอง พลังฝีมือของเมี่ยวหลิงซึ่งยังแค่ยุทธ์แท้ ก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด ภายในไม่กี่วินาที ดันไต่ไปถึงครึ่งก้าวอนัตตา
ต้นไม้หายไปแล้ว เหลือเพียงนางลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ชั่วขณะที่ลืมตา กลางคิ้วของนางถูกสลักลวดลายลับประหลาดรูปร่างดุจใบไม้ขึ้นมา
นางไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป อย่างน้อยในสายตาของลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ นางดูจะเป็นปีศาจเสียมากกว่า หมอกปีศาจพวยพุ่งสูงฟ้า