อู๊ว...!
ฉู่เซียวไร้ซึ่งสติสำรวจ ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ ผมสีเลือดพลิ้วไสว มารฆาตมโหฬารเต็มไปทั่วทั้งตำหนักใต้พิภพ
“ตื่นขึ้น”
ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์คำรามกึกก้อง ประสงค์จะเข้าควบคุมจิตสำนึกของเขา กลับถูกพลังอันทรงพลังสะบัดจนถลาไปหลายตลบ
ภายนอก สวี่เยวี่ยนยกมือปลุกอาคม โปรยมุกมารหนึ่งเม็ดขึ้นลอยเหนือเศียรฉู่เซียว กักกั้นมิให้ขยับตัวได้
แต่เพียงชั่ววูบสองสามจังหวะ ฉู่เซียวก็หลุดพ้นจากพันธนาการ ราวสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่ง หนึ่งฝ่ามือบดมุกมารจนแหลกลาญ
ไม่รู้จักแม้แต่บิดามารดาแล้ว
มันต้องการสังหารสิ่งมีชีวิต
“ฉู่เส้าเทียน ตื่นขึ้น!” แม้จะรู้ว่าไร้ผล สวี่เยวี่ยนก็ยังเรียกออกมาหนึ่งครั้ง สิ่งที่ต้อนรับกลับคือดวงตาคลั่งเลือดสายเดียวของฉู่เซียว “เลือดลมบริสุทธิ์ช่างงามนัก”
สวี่เยวี่ยนไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป ปลดปล่อยพลังรบเต็มที่ ใช้แสงมารคุ้มกายตีฉู่เซียวถอย แล้วอัญเชิญยันต์อาคมหลายสิบใบ วางกำลังเป็นค่ายกล ล้อมกรงเขาเอาไว้
ไม่พอ
ห่างไกลจากพอนัก
คนที่บ้าคลั่งยังอวดเก่งอยู่หรือ? มือทั้งสองปัดกวาดเพียงเท่านั้น ก็ฉีกค่ายกลยันต์ขาด กระทั่งในมือยังปรากฏดาบที่แปรรูปจากพลังมาร ไร้ซึ่งการเก็บพลัง ยกขึ้นฟันสวี่เยวี่ยนตรงหน้าด้วยกระบวนท่าดึงดาบ
โชคดีที่ทายาทเกาจิวมิใช่ผู้ไร้ฝีมือ ตอบโต้สังหารไร้ช่องว่างเวลา ร่อนกายถอยหลีกในพริบตา มือเดียวกำมือประสานอาคม “กระจกเกาจิว เปิด!”
ทันใดนั้น กระจกมารขนาดมหึมาหนึ่งบาน ผุดขึ้นจากพื้นดินตรงหน้านางพร้อมเสียงกึกก้อง บังเอิญฉู่เซียวพุ่งเข้าโจมตี หัวทิ่มลงไปในกระจก พุ่งชนไปมาอย่างบ้าคลั่ง กลับไม่อาจฆ่าทะลุออกมาได้
ออกมาไม่ได้ก็ถูกแล้ว นี่คืออาคมต้องห้ามสายเกาจิว ไร้ซึ่งพลังทำลายใดๆ ถูกสร้างขึ้นเพื่อผนึกโดยเฉพาะ
“ผนึก!”
สวี่เยวี่ยนประสานมือ มองเห็นได้ชัดว่าอาคมมารหมุนวนบนผิวกระจก พลังผนึกอันสูงสุดกลายเป็นคุกขังหนึ่งหลัง
“ยังไม่พอ” ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์เปิดดวงตาเพลิงทอง มองลึกเข้าไปในร่างของฉู่เซียว