ฉู่เซียวฝ่าฝันขั้นในที่สิ้นหวัง ทำให้ทั่วทั้งหล้าแดนรัตติกาลนิรันดร์เปล่งประกายแสงมารเพลิงพลุ่งขึ้นสู่ฟ้าเก้าชั้น ปะทะจนเวิ้งว้างสั่นสะเทือน
ตามมาด้วยภาพอัศจรรย์อันน่าสะพรึง ซากศพเป็นภูเขา เลือดท่วมเป็นแม่น้ำ เสียงคร่ำครวญของวิญญาณร้ายกึกก้องไปทั่วเวหาดิน
นอกจากนี้ ยังมีดอกบัวดำจำนวนมาก ส่องประกายลี้ลับ บานเรียงรายเต็มนภาระ Byzantium
"นี่..."
ผู้คนทั้งหลายพากันตะลึงพรึงเพริด ยอดฝีมือผู้หลักผู้ใหญ่ที่หยั่งเชิงลึก ยิ่งสะเทือนใจ มองออกแน่แท้ว่านี่คือภาพแห่งการทะลวงเข้าสู่ขั้นอนัตตา
เพียงแต่ ผู้ที่ทะลวงขั้นมีสภาพไม่สู้ดี มิได้เข้าสู่ขั้นอนัตตาอย่างไร้บาดแผล หากแต่เป็นในคราบของจอมมาร ดั่งเช่นปรมาจารย์งูเหลืองในอดีตกาล
"เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?" ฝูซีมีสีหน้าฉงน เหล่ายอดฝีมือทั้งหลายสีหน้าหม่นหมองยิ่ง ฉู่เซียวมีสายเลือดพิเศษชัดเจน เหตุใดจึงกลายเป็นบ้าคลั่งถึงเพียงนี้?
"สายเลือดอันบางเบาของเขา ไม่เพียงพอจะรองรับการเข้าสู่ขั้นอนัตตาอย่างไร้บาดแผล" จิตกระบี่เผาฟ้ากล่าวอย่างครุ่นคิด
"ข้าประหลาดใจจริง" ประมุขต้าอวี่หัวเราะเย็นเยียบ สบตาเห็นคลื่นมารหนาแน่นทะลักท่วมความมืดมิด
ส่วนฉู่เซียว ถูกกลืนหายไปท่ามกลางมัน ดั่งรูปปั้น นิ่งสงบไม่ไหวติง ใบหน้าเจ็บปวด เส้นผมสีเลือดปลิวไสว
ท่านพี่วานรเริ่มร้อนใจอีกครั้ง กระแทกเข้ากับมิติว่างเปล่าครั้งแล้วครั้งเล่า หวังจะใช้สัญญาร่วมชีวิตปลุกจิตสำนึกของฉู่เซียว
แต่ทว่า พยายามหลายครั้งก็ไม่อาจรวมจิตสำนึกเป็นหนึ่ง มิหนำซ้ำยังถูกย้อนกลับอย่างรุนแรง
มันประเมินขั้นอนัตตาต่ำเกินไป ในยุคที่ฟ้าดินเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ กลับประหลาดยิ่งนัก ต่อให้เป็นรากฐานของฉู่เซียว ก็ไม่อาจทำให้จิตสำนึกผ่องใส กลับสับสนวุ่นวาย
สุดท้ายแล้ว ก็เพราะสายเลือดที่ได้มาทีหลัง แก่นแท้ไม่เพียงพอ เทียบกับนกหงส์ที่มีกายาแต่กำเนิดไม่ได้ จนแม้แต่การเข้าสู่ขั้นอนัตตาเช่นเดียวกัน หนึ่งไร้บาดแผล อีกหนึ่งบ้าคลั่ง