ซิ้ว!
ฉู่เซียวอาศัยวิชาหยิบฉวยจากแดนไกล ดูดจิตกระบี่เผาฟ้าเข้ามาข้างตัว แล้วมือไม้ป้อนเข้าไปในโยวตู
คนชุดเลือดที่หนึ่งก็มิได้ขัดขวาง เพียงหรี่ตาแน่น ทุ่มเทสายตากวาดมองฉู่เซียวขึ้นล่อง
ชายผู้นี้ชุดสีม่วงผมขาว ดูเหมือนไม่ธรรมดา และนครหลังตัวนางก็แฝงความวิปลาสไว้ทั้งชัดแจ้งและแอบแฝง
"ผู้ใดกล้าลอบโจมตีข้า!" คนชุดเลือดที่สองกลับคืนสู่แผ่นดิน ใบหน้าเย็นเยียบดุดัน เสียงตะโกนดังกึกก้องดั่งสายฟ้า
ทั้งซ้ายและขวา คนชุดเลือดที่สามและที่สี่ก็โกรธกรีดกราย แต่กลับถูกผู้เพียงขั้นแปดเหวี่ยงจนล้มคว่ำ ความอับอายยิ่งใหญ่เช่นนี้หามีที่ไหน
"ทหารมังกรแดงแห่งนครหลวงต้าฉิน เจ้าทั้งหลายจัดอยู่ลำดับใด" ฉู่เซียวเอ่ยเรียบเฉย ค่อย ๆ ตั้งหลัก
"ฆ่าเจ้า...ก็เพียงพอ" คนชุดเลือดที่สองส่ายแขน คลื่นเลือดมารพุ่งทะลัก กินฟ้ากลืนแผ่นดิน
สิ่งที่ตอบกลับมา คือเสียงกริ๊งที่แทงลึกถึงวิญญาณ ฉู่เซียวชี้สองนิ้วประสานกัน แสงกระบี่นับพันนับหมื่นร่ายรำ รวมเป็นหนึ่ง
"ยืมกระบี่จากธรรมชาติ?" คนชุดเลือดที่สองที่ถูกพลังกระบี่บีบถอย รู้สึกประหลาดใจยิ่ง เด็กนี่ หาใช่สืบทอดแห่งชิงเฟิงกระมัง?
ผนึก!
คนชุดเลือดที่สามคำรามเย็นชา มือเดียวกำมนต์ เรียกพระเจดีย์วิเศษหนึ่ง ทุบลงดั่งภูเขา กดฉู่เซียวไว้ภายใน
"วิชามารยาระดับนี้ จะกดข้าไว้ได้หรือ" เสียงฉู่เซียวเย็นชาไร้ชีวิตชีวา กายแผ่แสงพุทธระยับ พันมือพระตถาคตะปรากฏกายอย่างมโหฬาร
องค์พระยังคงครอบงำฟ้าครอบงำแผ่นดินดังเดิม เพียงปรากฏกายก็ทำให้พระเจดีย์ระเบิดแตกสลาย สะเทือนจนคนชุดเลือดที่สามถอยหลังเป็นระยะ ๆ
เลวร้ายกว่านางคือคนชุดเลือดที่หนึ่งและที่สี่ ที่เพิ่งบุกมาถึง...ยังไม่ทันเข้าโจมตี ก็โดนตราฝ่ามือพุทธพันมือเต็ม ๆ
โว้ย!
เจ็บสะใจจริง ๆ อย่างน้อยในสายตาของอู่เต๋อและพวก รุ่นชางทั้งสองนั้นเลวร้ายยิ่งกว่า ร่างกายเกือบถูกทำลายจนแหลกลาญ
"หลายวันไม่พบ ยังคงกล้าหาญเช่นเดิม" จิตกระบี่เผาฟ้าเอ่ยอย่างอาลัยอาวรณ์ ใครจะไปรู้ว่าไอ้คนนั้นกินของวิเศษอะไรมา สายเลือดถึงได้เข้มแข็งเช่นนี้