“ข้ามีลาตัวจิ๋วตัวหนึ่ง ไม่เคยขี่เลย.....”
ยามดึกสนิทเช่นนี้ ก็มีผู้คนนอนไม่หลับเป็นแถว
เช่นภูตมารวิญญาณ ผู้เดินเตร่เยี่ยงเทวดาราตระเวนกลางคืน หลบหลบซ่อนซ่อนอยู่ในแดนป่าเขามืดมน อารมณ์ในใจคงไม่เลวนัก เพราะตลอดทางเอ่ยฮึมเพลงเบา ๆ ไม่หยุด
ฮึมก็ฮึมไป แต่นางยังค่อย ๆ มองเข้าไปในวิญญาณของตนเป็นระยะ แล้วยิ้มแฉ่งมองเย่เหยา “หนูน้อย มาหลอมรวมเป็นหนึ่งกับข้าเถอะนะ?”
“ฝันไปเถิด” เย่เหยาสุดฤทธิ์ดิ้นรน ทว่าถูกพลังอันมหึมาล็อกกักจนขยับตัวไม่ได้
“ถ้าเจ้าพูดเช่นนี้ พรุ่งนี้ข้าจะไปสำนักศึกษาไจซิงอีกรอบ แล้วซ้อมอาจารย์เจ้าอีกสักรอบ” ภูตมารวิญญาณหยิบกระจกบานน้อยออกมา พร้อมหวีทรงผมอย่างสบายอารมณ์
“เจ้า....”
“วันหนึ่งสามห้าตบก้นนาง วันสองสี่หกเลี้ยงของพิเศษให้นางกิน”
การไร้หนังหน้า หากจะว่ากันตามตัว ก็คือจิตวิญญาณชนิดหนึ่ง และภูตมารวิญญาณก็มีจิตวิญญาณน่าชื่นชมนัก เพราะมักทำสิ่งที่คนทั่วไปคิดไม่ถึงเสมอ
ดังขณะนี้ แวบเดียวยังกำลังส่องกระจกหลงตัวเอง วินาทีถัดมา ก็กุดแขนเสื้อ แล้วเอาศีรษะชนกำแพงเข้าเต็มแรง
การชนกำแพง มิใช่สิ่งที่นางปรารถนา หากแท้จริงแล้วเป็นเพราะเย่เหยาโกรธกริ้วจนทนไม่ได้ จึงต่อต้านท่ามกลางการกดขี่ ปรารถนาจะชิงสิทธิ์ควบคุมร่างกายคืน จนทำให้จิตสำนึกของนางมือเท้าไม่ถูก
แน่นอน ในนั้นยังมีส่วนบุญของวิญญาณหนึ่งส่วนของฝูซีด้วย พี่น้องทั้งสองร่วมแรงกัน จึงทำให้ภูตมารวิญญาณพลาดท่าชั่วขณะ ชนจนตาลายศีรษะหน้ามืด
เคราะห์ซ้ำกรรมซ้อน
ยังไม่ทันตั้งหลักยืน ฝูซีผู้ไม่ยอมรู้จักญาติมิตรก็ตามมาถึงแดนฟ้าดินนี้ หนึ่งฝ่ามือโบกนางกระเด็นออกไป
“เจ้ายังเป็นวิญญาณร้ายไม่รู้จักจบจริง ๆ” ภูตมารวิญญาณหมดอารมณ์จะฮึมเพลง กลับบังเกิดความคิดจะหนี จึงทะยานขึ้นฟ้าทันใด
เบื้องหลัง ฝูซีพร้อมพลังมารร้ายจากการเกิดมารในใจ ไล่ตามติดพันไม่ยอมปล่อย ไล่ตลอดทาง ตีตลอดทาง
ยามวิกฤต จึงเห็นความสำคัญของสหายร่วมทีมชัดเจน ฝูซีโจมตีจากภายนอก วิญญาณหนึ่งส่วนของนางก็ร่วมมือกับเย่เหยา ก่อกวนจากภายใน
อึก!
อีกครั้ง ภูตมารวิญญาณทุกข์ทนจนแทบบรรยาย ถูกตีสองทางนอกในจนยุ่งเหยิงไปหมด
รบกับฝูซี ก็กดเย่เหยาไม่อยู่ กดเย่เหยาเต็มที่ ก็สู้ฝูซีไม่ไหว