ของดีถึงมือแล้ว ฉู่เซียวสีหน้าสงบนิ่ง แต่ในใจยิ้มบานสะพรั่ง รอให้เรื่องวันนี้จบลง ค่อยศึกษาดูให้ดี ของที่ทำให้แหวนหมึกสั่นสะเทือนรุนแรงได้ ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา
เขาดีใจ เซี่ยงอวี่ก็ยิ้มปากแทบฉีกถึงใบหู
ตำราต้องห้าม ย่อมต้องแอบดู ตอนนี้คงไม่เหมาะ
ต่างฝ่ายได้สิ่งที่ต้องการ ทั้งคู่จึงส่งสายตาให้กัน สายตาที่เรียกว่า 'ท่านช่างเป็นพ่อแม่ผู้ให้ชีวิตใหม่แก่ข้า'
คนเราเมื่อเจอเรื่องน่ายินดี จิตใจก็เบิกบาน กิน
อย่ามองว่าเซี่ยงอวี่รูปร่างไม่สูง ความสามารถในการกินน่าทึ่งยิ่งนัก
ฉู่เซียวก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน ปลดเปลื้องหน้าท้องกินอย่างเต็มที่ เย่เหยาและจีอู๋เฉินมองจนตาโต
เอ่อ!
กินเกลี้ยงถ้วยชาม เรอแห่งความอิ่มหนำของทั้งสี่คน ดังอย่างสบายอารมณ์ยิ่งนัก
"แผนที่ข้าหาย หลงทางมา ไม่ทราบว่าเมืองกว่างหลิงไปทางไหน" เซี่ยงอวี่หยิบไม้จิ้มฟันขึ้นมา แคะฟันพลางมองทั้งสามคน
"เช่นนั้นท่านถามถูกคนแล้ว พวกข้าล้วนเป็นคนเมืองกว่างหลิง" จีอู๋เฉินยิ้มกล่าว
"พอดีเลย ร่วมทางไปด้วยกัน" เซี่ยงอวี่ยืดเส้นยืดสาย พลางใช้พลังปราณดำขจัดความมึนเมา
ศิษย์สำนักศึกษาร่วมทางไปด้วยกัน ย่อมเป็นสิ่งที่หวังจนแทบไม่กล้าหวัง
หากได้คบหาสมาคมกันสักหน่อย ยิ่งเป็นโชควาสนาอันยิ่งใหญ่
ลองคิดดู หากผูกมิตรไมตรีกับพวกเขาได้ ในเมืองกว่างหลิงจะมีใครกล้าไม่เกรงใจบ้าง
ที่สำคัญที่สุดคือ เจ้าอ้วนน้อยนี่ดูน่ามองกว่าไอ้ลวี่หยางนั่นนัก เข้ากับคนง่ายไร้ที่ติทุกกระเบียดนิ้ว
"พี่เซี่ยง มาธุระที่เมืองกว่างหลิงหรือ" จีอู๋เฉินยิ้มถาม
"ดูการแต่งตัวของเจ้า ก็ไม่ใช่ครอบครัวธรรมดา ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าศิษย์สำนักศึกษามาทำอะไรที่เมืองกว่างหลิง" เซี่ยงอวี่แคะหูอย่างเกียจคร้าน
"เป็นเพราะเรื่องขยายการรับศิษย์ของสำนักศึกษาหรือไม่" เย่เหยาลองถามหยั่งเชิง
"ถูกต้อง" เซี่ยงอวี่พยักหน้า "ปีก่อน ๆ สำนักศึกษารับศิษย์ ยกเว้นผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นเป็นพิเศษ จะทำลายกฎรับเป็นกรณีพิเศษ คนอื่น ๆ อย่างน้อยต้องมีขั้นพลังถึงขั้นคืนสู่ต้นกำเนิดขั้นที่หนึ่ง แต่ปีนี้ ไม่รู้ว่าพวกตาเฒ่านั่นบ้าอะไร ถึงลดเกณฑ์ลงมาที่ขั้นกำเนิดแรกเริ่มขั้นที่เก้า"