“อ๊าก...!”
งูเขียวเป็นงูเขียวจริง ๆ แม้แต่เสียงร้องร่ำยังดุดันกว่าใคร ศีรษะขนาดมโหฬารนั้นตกลงกระแทกพื้นจนเกิดหลุมลึกมหึมา เลือดแฉกแผ่ไปทั่วบริเวณ
ก็เป็นฝีมือตัวเองทั้งนั้น รู้ชัดว่าอีกฝ่ายคือเซียน ยังจะพ่นสายฟ้าใส่ วันนี้ศีรษะถูกสับขาด ก็ถือว่าตอบแทนกันไปตามมารยาท
ภาพนี้แม้โหดเหี้ยมสักหน่อย แต่ในสายตาคนอื่น ยิ่งดูยิ่งเพลินตา อย่างน้องสำหรับฉินหลงจุนแล้ว ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง งูเขียวนี่ไม่เคยเลิกรา เป็นหนึ่งเดียวที่มาจัดการมันเสียที
“ดุร้ายเช่นนี้เชียวหรือ” ฉู่เซียวก็ต้องตื่นตระหนก เซียนผู้ไร้จิตสำนึก แท้จริงไม่ต้องใช้วิชามนต์ ก็ยังทำลายงูเขียวจนย่อยยับได้
ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์กลับสุขุมกว่า ในดินแดนมนุษย์ธรรมดาระดับนี้ เซียนคือราชา แม้ร่างจะดุจหุ่นเชิด ก็ยังไกลเกินกว่าเนื้อหนังมนุษย์จะเทียบ
ปู๊ต!
ห้วงอวกาศแดงชะมัด งูเขียวเสียศีรษะอีกหนึ่ง คราวนี้ถูกเซียนโครงกระดูกเหยียบย่ำจนแตกกระจาย ทั้งเกราะเกล็ดมังกร ทั้งร่างกายอันดุดัน กลายเป็นเพียงเครื่องประดับไปเสียหมด
เมื่อสู้ไม่ได้ มันก็เริ่มคิดแผนแสนกล จ้องมองฉู่เซียวที่กำลังจะถอย ดวงตางูเป็นประกายวิบวับ แล้วสลับตำแหน่งกับเขาทันที
“อุ๊!” ฉู่เซียวไม่ทันตั้งตัว ถูกย้ายถ่ายโดยบังคับ พอร่างปรากฏขึ้นอีกครา ได้แต่ยืนอยู่กลางห้วงอวกาศ
บังเอิญเซียนโครงกระดูกฟาดฝ่ามือเข้ามา น้ำหนักดุจภูผายักษ์ ยังไม่ทันแตะต้องกาย เขาก็ถูกแรงกดนั้นบีบให้เลือดลมพังทลาย
“ข้า...ต้องหนี....” ยามสุดวิสัย ศักยภาพมนุษย์ย่อมไร้ขีดจำกัด เขาจึงกัดฟันแน่น ใช้เคลื่อนกายในพริบตาพุ่งหนีออกมา