ชิงเฟิงพินาศแล้ว
ภูเขาสำนักที่เคยยิ่งใหญ่กลับแทบจะกลายเป็นซากปรักหักพัง ดึงดูดให้คนนับไม่ถ้วนมามอง สิ่งที่เห็นต่อหน้าต่อตาช่างน่าสะเทือนใจยิ่งนัก
เชื้อพระวงศ์ต้าฉินก็โหดเหี้ยมจริง ๆ ถึงกับรื้อเอาศาสตราวุธประจำชาติมาใช้ ลูกธนูแสนดอกพุ่งออกไปพร้อมกัน จะฆ่าให้ชิงเฟิงขาดสายสืบตระกูลกันแล้วหรือ?
ผู้บำเพ็ญรุ่นเก่าต่างพึมพำถอนใจ โดยเฉพาะพวกที่เคยผ่านสมรภูมิมาแล้ว ยิ่งมีจิตใจโศกเศร้าที่สุด
เมื่อชายแดนมีศึกสงคราม ชิงเฟิงไม่เคยถอยแม้แต่ครั้งเดียว ผู้อาวุโสและศิษย์นับไม่ถ้วนต้องฝังกระดูกไว้ในสมรภูมิ
สุดท้ายกลับต้องจบชีวิตลงในสภาพเช่นนี้ จะให้ใครไม่หนาวใจได้อย่างไร?
กระหน่ำ!
ศึกที่มุ่งจะกำจัดให้สิ้นซากนี้ยังไม่จบสิ้น
หลายแห่งทั่วฟ้าดินลั่นด้วยเสียงระเบิด แต่ที่กึกก้องที่สุดคือบริเวณที่ราบกว้างแห่งหนึ่งห่างออกไปแปดร้อยลี้
เมื่อชาวโลกตามเสียงมาถึง ก็เห็นเพียงเปลวไฟสีเลือด และเงาร่างนับสิบที่รบกันจนฟ้าแผดเผาดินสั่นสะเทือน
"ร่างหยินทมิฬ?" ผู้ชมต่างเห็นเย่เหยา ขึ้นสวรรค์ลงปฐพี สังหารจนฟ้าหม่นดินหมอง
มีถึงสิบเอ็ดองค์ที่ก้าวครึ่งก้าวเข้าสู่ขั้นอนัตตาล้อมโจมตีนาง ทว่าแม้ด้วยขบวนที่ทรงพลังเช่นนี้ก็ยังกดดันนางไม่อยู่
"กล้าเข้าถึงขั้นที่เก้าด้วย" หลายคนพากันอึ้ง ทึ่งในความน่าสะพรึงของร่างกำเนิดแรกเริ่มที่เทียบชั้นมังกรเทพแห่งขั้นที่เก้าได้
"พวกรุ่นชางนับสิบ ล้อมโจมตีคนเดียวที่เป็นรุ่นเสวียน"
"ไร้หนังหน้าชะมัด"
มีคนด่าว่าในใจไม่ขาดสาย ถึงกับพ่วงเชื้อพระวงศ์ต้าฉิน กระทั่งฉินหลงจุน ก็โดนสาปแช่งไปด้วย
ช่างมันเถอะอันดับสองของใต้หล้า ยิ่งมีชีวิตยิ่งโง่เขลาลงทุกวัน คนอื่นเมื่อค้นพบอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่งในสิบพันปี ต่างก็เลี้ยงดูเหมือนขนมหวาน เก็บไว้ในอ้อมอกยังกลัวจะละลาย
แต่ตัวนี่นี่ กลับแต่งเรื่องป่วนไปวัน ๆ
ลูกศิษย์ของท่านอาจารย์ใหญ่ช่างทะลุฟ้าทะลวงปฐพีเสียนี่
ร่างหยินทมิฬก็ช่างงดงามตระการตาเสียนี่
ถูกบีบจนต้องแขนกลับทั้งที่
"พระเจ้าแผ่นดินคิดอย่างไร จะเป็นที่ที่พวกเราเข้าใจได้อย่างไร" ผู้อาวุโสที่อายุมากกล่าวอย่างมีความหมายแฝง
มองทะลุปรุโปร่งแล้วต่างหาก!