หมอที่เก่งกาจ ย่อมมีตบะไม่ตื้น
เทพผู้พิทักษ์เมืองหลี่ก็คือคนเช่นนั้น แม้บรรพชนเซี่ยงและนางเซียนหลิงจะทำอะไรผนึกกระดูกอักษรดำไม่ได้ แต่เขาใช้เวลาเพียงเล็กน้อยก็ทำลายมันไปได้เกือบหมดสิ้น
ฉู่เซียวรู้สึกสบายกายอย่างประหลาด ความรู้สึกนั้นเหมือนกับถอดข้อหจวนออกทีละชิ้น ทั้งร่างเบาโหว่ อาการอันชั่งชั่วนั้นได้กักกันเขามานานวันเต็มที
“หลายวันไม่เจอ เจ้านี่ฝีมือขึ้นมากนะ!” เห็นสีหน้าของฉู่เซียวดีขึ้น บรรพชนเซี่ยงยิ้มบาง ๆ คราวนี้หาคนไม่ผิดจริง ๆ
“ยากนักที่จะได้รับชมเชยจากเจ้าถึงเพียงนี้ ข้าก็ภาคภูมิยิ่ง” เทพผู้พิทักษ์เมืองหลี่ว่าแล้วก็ผลักดันไข่มุกวิเศษน้อย ให้เคลื่อนไหวอยู่ภายในกายฉู่เซียว
ต่อจากนั้น ม่านน้ำแข็งที่ปกคลุมร่างฉู่เซียวก็ค่อย ๆ ละลายหายไป เมื่อขยายกายสะบัดเส้นเอ็น กระดูกก็มีเสียงดังกร๊วกกร๊าก “ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส”
“บาดแผลที่เหลือ ขอโทษที ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้” เทพผู้พิทักษ์เมืองหลี่โบกมือ เก็บไข่มุกหิมะคืน
เห็นท่าบรรพชนเซี่ยงจะถามอะไร เขาจึงตอบเสียก่อน “ไปเขาจื่อ หายายหมอยา”
“คนนั้นเขาไม่เข้าหูไม่เข้าตาใครหรอกน่า” บรรพชนเซี่ยงสอดมือไว้ในอก ไอแห้งหนึ่งครั้ง “ยังจำได้ว่าคราก่อนไปหานาง แม้แต่ประตูยังไม่ยอมให้ข้าเข้า”
“ทำไมนางถึงไม่ให้เจ้าเข้า เจ้าไม่มีสักนิดในใจเหรอ?”
“เด็กน้อยอยู่ตรงนี้ ให้เกียรติข้าหน่อยสักนิด”
ว่าแบบนั้นก็จริง เทพผู้พิทักษ์เมืองหลี่ก็ยังพลิกฝ่ามือคว้าสิ่งหนึ่งออกมา เป็นเหรียญทองแดงเล็ก ๆ สีหมึกดำทั่วทั้งเหรียญ “ถือสิ่งนี้ไป ยายแก่คนนั้นย่อมเปิดปากง่ายขึ้นแน่”
“นี่... เกินหน้าเกินตาแท้” บรรพชนเซี่ยงยิ้มแป้นทันที รับเหรียญมาแล้วส่งต่อให้ฉู่เซียว จากนั้นลากแขนเทพผู้พิทักษ์เมืองหลี่เดินไปเลย “ไปดื่มกัน”
ด้านหลัง เซี่ยงอวี่เดินมาหยิบเหรียญจากมือฉู่เซียว พลิกดูไปมารอบคอบ “อืม ไม่ผิด เป็นเหรียญหมึกแท้ นี่คือวัตถุเครื่องหมายของยายหมอยา”
“มีวัตถุเครื่องหมายก็ดี มีเครื่องหมายก็ทำธุระสะดวก” ฉู่เซียวยิ้มบาง มองไปทางที่เทพผู้พิทักษ์เมืองหลี่จากไป ดวงตายังหรี่ลงชั่วขณะหนึ่ง