“ฉู่เส้าเทียน มาปะทะข้าเถิ”
คำเพียงห้าคำ เหมือนกาบปีกโบกสะบัด ภายในวันเดียว ก็ล่องลอยแพร่ไปทั่วทั้งต้าฉิน
แล้วเหตุการณ์นี้ ก็ระเบิดออกมาเป็นผู้ป่วยจำนวนมาก
ผู้ล้มป่วยเป็นคนแรก คืออวี่เทียนหมิงแห่งสกุลอวี่ในตงหลิง เมื่อคืนยังหลอกล่อคนบำเพ็ญ “คัมภีร์อสงไขย” อยู่เลย วันนี้ก็หุบเหี่ยวซะงั้น
นับแต่ตื่นนอน เขาก็หาวไม่ขาดปาก จิตใจเซื่องซึมไม่มีชีวิตชีวา เมื่อถึงพระอาทิตย์อัสดง ก็เหมือนนักเมาที่ดื่มจัด ก้าวหนึ่งส่ายสามครั้ง แล้วล้มลง
หลับลึกกรนหนัก แต่การหลับของเขากลับไม่สงบ เพียงหน้ามีสีหน้าทุกข์ และเลือดลมพลังชี่ทั้งร่าง ยังระบายออกไปทีละเส้น
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?” บรรพบุรุษสกุลอวี่ขมวดคิ้วเขินเล็กน้อย เฝ้าดูอยู่ริมเตียงเกือบครึ่งคืน
“กระมังทำบาปมามากเกินไป จึงถูกสวรรค์ลงโทษ?” เหล่าผู้อาวุโสแห่งสกุลอวี่ต่างลูบเคราด้วยแววตาอันมีความหมายลึกซึ้ง
ซื่อจื่อแห่งสกุลนี้ก็ซนเจ้าเล่ห์นัก กระเป๋ามีคัมภีร์วิเศษหนึ่งเล่ม เห็นใครก็รีบเสนอขาย
ผู้ที่เดือดร้อนที่สุดคงหนีไม่พ้นจี้เฟิงแห่งสำนักศึกษาชิงเฟิง ชายหนุ่มงามสง่าคนหนึ่ง กลับถูกทำลายจนกลายเป็นขันที
ด้วยเหตุนี้ เมื่อครั้งท่านปราชญ์ยังมีชีวิตอยู่ ก็มักมาวุ่นวายที่สกุลอวี่อยู่บ่อย ๆ เกือบจะเตะศาลบรรพบุรุษของสกุลจนพัง
คำพูดล้อเลียนหนึ่งประโยค บรรพบุรุษสกุลอวี่ย่อมไม่ถือสา แต่สภาพของหลานชายในวันนี้ ช่างแปลกประหลาดจริงๆ ร่างกายไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย ทำไมจึงอ่อนแอถึงเพียงนี้
นี่ยังไม่ทันไร
ยังมีที่แปลกกว่านี้อีก
โรคนี้...ดูเหมือนยังแพร่ติดต่อได้ อวี่เทียนหมิงยังไม่หาย อวี่เทียนหลิงก็ล้มป่วยตามมา อาการเหมือนกันทุกประการ แม้มีมุกมังกรหยกคุ้มกันร่าง ก็หยุดยั้งความพินาศของเลือดลมพลังชี่ไม่ได้
เหตุการณ์ที่ผิดปกติ ย่อมมีปีศาจซ่อนอยู่
บรรพบุรุษสกุลอวี่จุดยันต์สื่อสารทันที ตามหาผู้บำเพ็ญสูงล้ำ เพื่อมารักษาโรคให้หลานชายหลานสาว
สำนักศึกษาฮ่าวเยวี่ยถูกฉู่เซียวทำลายยับเยิน ไม่ได้แปลว่าตงหลิงก็พินาศตามไปด้วย ดังคำกล่าวที่ว่า ผู้เชี่ยวชาญอยู่ที่หมู่ชน ยิ่งไม่ขาดผู้ฝึกฝนอันซ่อนมังกรซ่อนพยัคฆ์