“กึ่งเซียน?”
ข่าวคราวของมหาฉู่ยังคงเปี่ยมปัญญาดังเคย เมื่อได้ยินว่าหัวเทียนตูก้าวครึ่งฝีเท้าเข้าสู่ขั้นเซียน ราชสำนักทั้งหมดต่างอื้ออึงกันถ้วนหน้า
เซียน สิ่งนั้นคือตำนานที่เก่าแก่กว่าแม้แต่อนัตตา แม้เพียงก้าวออกมาครึ่งฝีเท้า ย่อมเป็นผู้ที่อยู่เหนือโลกีย์ไปแล้ว
“ไอ้นั่นนะหรือ บุญวาสนาไม่ธรรมดาจริง ๆ!” เมื่อจิตกระบี่เผาฟ้าพูดถ้อยคำเช่นนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยน้ำหนักใจ
มีน้อยคนนักที่ขัดคำนี้ นามของหัวเทียนตู ณ บัดนี้ ย่อมอธิบายได้อย่างชัดเจนแล้วว่า...อะไรคือยิ่งพ่ายยิ่งเข้มแข็ง
ไล่นับการประมือกับฉู่เซียวของเขาหลายครั้ง ไม่เคยได้ชนะสักครั้ง ทว่าคนคนหนึ่งนี้ พ่ายหนึ่งครั้งก็แข็งแกร่งขึ้นอีกส่วน จวบจนบัดนี้ ยังไต่ไปถึงขั้นกึ่งเซียน
ฆ่ายากเช่นนี้ จะว่าไม่แบกดวงชะตาอันใหญ่หลวงได้หรือ ชั่วขณะนั้น ม่านหมอกมืดมัวหนาหนัก คลุมเหนือโยวตูทั้งมวล มนุษย์ผู้รบกับเซียน ฉู่เซียวคราวนี้กระมังต้องพ่าย
ฮึด!
ทะเลเทียนหวง
เปลวไฟพุ่งขึ้นสูงเฉียงฟ้า
ฉู่เซียวเปิดศึกกับหัวเทียนตูแล้ว รบกันจนฟ้าถล่มดินทลาย เศษสะเทือนอันน่าสยดสยอง แบกความหมายแห่งการสังหาร ซัดสาดฟ้าคลุมดิน
ครานี้ ไม่มีใครอีกแล้วที่กล้าเข้าไปแทรกแซง แม้แต่เหล่าปีศาจเฒ่าที่มีเรื่องบาดหมางกับฉู่เซียว ต่างก็หลบไกลกันคนละกว่าคนละกัน
มนุษย์ธรรมดากับเซียนทั้งสองนั้น ต่างแข็งแกร่งเกินคาด คลื่นสะเทือนอันคลุมฟ้ากวาดดิน อย่าว่าแต่ขั้นรู้แจ้งสวรรค์ แม้พวกเขาเหล่าขั้นอนัตตา ก็ยังถูกพลิกคว่ำได้
“ในชีวิตที่เหลือ ข้าเฒ่ากลับได้เป็นสักขีพยานแห่งภาพเช่นนี้” ชราฟูโช่วสีหน้าซีดขาว จ้าวหอมังกรนับหมื่นที่ยืนอยู่ข้างกายก็กระหายน้ำแห้งคอตามกัน
ศึกสะเทือนโลกันต์นี่นา! เสียงระเบิดทุกครั้ง สะเทือนจิตสะเทือนใจ แสงไฟทุกสาย สะท้อนจนจิตวิญญาณของพวกเขาพร่าเลือน
“ศิษย์ท่านปราชญ์คราวนี้เคราะห์มากกว่าดี!” วาจาเพียงเล็กน้อย ดังขึ้นระยำๆ นอกสนามรบ ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างพูดเช่นนี้
มิใช่ว่าไม่เชื่อมั่นในฉู่เซียว หากแต่สถานการณ์ศึกเป็นเช่นนี้จริง นับแต่เปิดศึกกับเซียน เขาก็ตกอยู่ในฝ่ายเสียเปรียบโดยสิ้นเชิง ร่างกายแตกสลายมาแล้วหลายครั้ง