เทียนซาน ดอกหิมะโปรยปราย ห่มคลุมฟ้าดินด้วยอาภรณ์อันบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ ทัศนียภาพดั่งฝันดั่งภาพมายา งดงามยิ่งนัก
อวิ๋นเซียวจื่อบำเพ็ญเงียบอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเรื่องโลกมนุษย์ มีแต่ชงชาอ่านหนังสือ แถมปลูกดอกไม้เรียงรางเล่น
ถ้าจะพูดถึงของพิเศษประจำที่ของนาง ยอมรับกันทั่วแดนว่าเป็นหนึ่งเดียวในใต้หล้า
เหล่าดอกเหมยเจียวสีขาวบริสุทธิ์นั้น รายล้อมด้วยเมฆรุ้ง หมอกสายฝนพร่าพราย ทุกดอกบรรจุเอสัสสาระอันกว้างใหญ่ เป็นของวิเศษหายาก...บำรุงสุดประลัง
หลายปีมานี้ ผู้มาขอของวิเศษที่นี่แทบไม่ขาดสาย
ราตรีนี้ก็เช่นกัน ดูสิ เห็นแก้วสาวหนึ่งนางจากนอกภูเขา กินขนมลูกเกดบนไม้ โอ้เอ้อย่างเตลิดเปิดเปิ้ล ดั่งนักเดินทางไร้กังวล เดินไปมองไประหว่างทาง
"เย่เหยา?"
คิ้วเข้มของอวิ๋นเซียวจื่อขมับเล็กน้อย
นับแต่การประลองใหญ่ของสำนักศึกษา นางไม่ได้พบเด็กน้อยคนนี้มาหลายวันแล้ว ทว่าข่าวสารเรื่องร่างหยินทมิฬกลับผุดขึ้นไม่จบสิ้น
ก็ไม่ได้มีอะไรไปกว่าการสร้างเรื่อง ถูกเชื้อพระวงศ์ออกหมายจับ มูลค่ารางวัลสูงเป็นรองเพียงฉู่เส้าเทียนเท่านั้น
นอกจากความประหลาดใจ สิ่งที่นางรู้สึกมากกว่าคือความตกตะลึง หากไม่เห็นผิด พลังบำเพ็ญของเย่เหยาได้ก้าวเข้าสู่ครึ่งก้าวแห่งอนัตตา แม้รากฐานของนางเอง เมื่อได้พบก็รู้สึกอึดอัดประดังใจ
กินยาเม็ดเซียนมาหรือ?
ขอบเขตไหลพุ่งเร็วเพียงนี้
"น้องเล็ก คิดถึงข้าไหม?" ภูตมารวิญญาณควบคุมร่างของเย่เหยา ใบหน้ายิ้มแฉ่ง
อวิ๋นเซียวจื่อคิดว่าตนฟังผิด น้องเล็ก? คำเรียกชวนแปลกใจเหลือเกิน ครั้งล่าสุดที่มีผู้ใดเรียกนางเช่นนี้ ยังเป็นเมื่อ 60 ปีก่อน
"เดิมคิดว่าฉู่เซียวนั้นซนพอแล้ว วันนี้มาดู ท่านยังซนยิ่งกว่าเขาอีก" อวิ๋นเซียวจื่อเอ่ยเรียบเย็น น้ำเสียงไม่ชื่นชอบนัก ชายาชราอายุเกือบร้อยปีแล้ว เจ้าเรียกข้าว่าน้องเล็กหรือ?
"คนย่อมเปลี่ยนไป" ภูตมารวิญญาณสนิทสนมราวคุ้นเคยมานาน เคลื่อนกายมาดั่งสายลม ทิ้งตัวลงบนร่างอวิ๋นเซียวจื่อ สูดดมอย่างสำราญ "สาวงามอันดับหนึ่งแห่งสำนักศึกษา กลิ่นกายชวนหลงใหล...และก็ใหญ่เหลือเกิน"