เจียงเหมี่ยวสิ้นชีวิต
การประมูลจึงต้องหยุดชะงักลง
บรรดาผู้มาร่วมประมูลถูกเจ้าภาพอาราธนาออกไปทั้งสิ้น ข่าวการณ์จึงแพร่สะพัดออกไป ไม่ช้าก็ก่อคลื่นยักษ์ขึ้นทั่วบ้านทั่วเมือง
หากผู้ตายเป็นเพียงตัวปลอมตัวน้อยก็เถอะ แต่ชายนั้นแซ่เจียง ในแดนตงหลิงแห่งนี้ ยังมีใครกล้าแตะต้องคนตระกูลเจียงอีกหรือ
“ใครกันนะที่โอหังถึงเพียงนี้”
“ได้ยินกันว่า เป็นนักฆ่าแห่งสำนักรักษสะ”
“ชายน้อยคนนั้นก็ทำชั่วมานับไม่ถ้วน อาจเป็นการล้างแค้นก็ได้”
ห้างประมูลว่างเปล่าไร้ผู้คน เป๋ยหูเฉิงจึงครึกครื้นขึ้น ทั้งตรอกซอกซอย ร้านชา โรงสุรา ที่ใดมีมนุษย์ชุมนุม ที่นั่นย่อมมีแต่เสียงสรรเสริญโทษฐาน
มีแต่ผู้ชื่นชมยินดี คนทำบาปมามากย่อมได้รับบาปนั้นตอบแทน การที่เจียงเหมี่ยวตายจึงไม่น่าสมเพชเลย ไม่ว่าจะนักฆ่าหรือผู้ล้างแค้นก็ตาม ฆาตกรผู้นั้นช่างลงทัณฑ์แทนฟ้าเป็นที่ถูกใจนัก
ช่างเป็นคนบัดซบ!
เมื่อข่าวกระจายไปถึงตระกูลเจียง ทั้งเจียงเทียนฉยงและเจียงเหลาจวินต่างพิโรธดุจสายฟ้าผ่า ณ วันนั้นเอง ได้ส่งผู้แข็งแกร่งนับหนึ่งนับสิบออกไป สาบานว่าจะสืบให้กระจ่าง
และผู้แรกที่ถูกตามหาก็คือสกุลอวี่ ด้วยเพื่อชิงโอสถเซียนยืนอายุ อาจซื้อนักฆ่าสังหารก็เป็นได้
“ข้าวกินผิดได้ แต่วาจาพูดมั่วไม่ได้” เรื่องไร้หลักฐาน สกุลอวี่จะยอมรับได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขามิได้เป็นผู้ก่อการเลย
แต่อวี่เทียนหลิงกลับแอบสงสัยไม่จบสิ้น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ผู้ที่ประหารเจียงเหมี่ยวนั้น ดูคุ้นตาอยู่เหมือนกัน เหมือนเคยเห็นที่ใดสักแห่ง
จะคุ้นเคยหรือไม่ก็ตาม ก็ช่วยเหลือนางได้มหาศาล เจียงเหมี่ยวตายแล้ว จะไม่มีผู้ใดแย่งชิงโอสถเซียนยืนอายุกับนางอีก ท่านปู่จะมีอายุยืนต่อไปได้อีกหลายปี
ว่าไปแล้ว... ช่างเป็นคนดีนัก!
“ก็เพียงเท่านี้แหละ”
เมื่อฉู่เซียวปรากฏกายอีกครั้ง ได้มาอยู่ที่นครอีกเมืองหนึ่ง นามว่าจื่อจวิ้นเฉิง ซึ่งก็ได้ชื่อมาจากนักบวชเต๋าผู้เป็นเทวฤๅษีแห่งโบราณองค์หนึ่ง
ขณะนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าตึกหอหลังหนึ่ง แหงนหน้ามองป้ายนาม “สำนักโอสถวิเศษ” สามคำนั้น ลายมือเข้มขลังแกร่งกล้า