“อาจารย์อาน้อย?” เยียนหวังกลับมาที่สุสานกระบี่อีกครั้ง แต่การเรียกหาใครกลับต้องแอบแผง ๆ กลัวคนภายนอกได้ยิน
“ข้าอยู่นี่?” ฉู่เซียวตอบรับหนึ่งคำ ในที่สุดก็นั่งลงพักผ่อนสักหน่อย แถมยังหยิบสุรามาสองเหยือก โยนให้เยียนหวังไปหนึ่งเหยือก “มีข่าวกรองเรื่องโยวไห่หรือไม่?”
“ตีกันระส่ำระสานใหญ่เลย” เยียนหวังรับสุรามาแล้วนั่งไขว่ห้างลงที่นั่น “เกาะงูมังกรถูกผู้อาวุโสไจซิงพาคนบุกเข้าใส่จนตั้งตัวไม่ทัน ครึ่งเกาะจมลงสู่ก้นทะเล ทั้งสองฝ่ายฆ่าฟันกันสุดชีวิต ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บสูญเสีย”
พูดถึงตรงนี้ เยียนหวังกระดกสุราลงคอหนึ่งอึด แล้วเอ่ยต่อ “เกาะเส่หลงครองโยวไห่มาช้านาน รากฐานลึกล้ำ มีบรรดาผู้แข็งแกร่งนานัปการคอยช่วยเหลือ แต่ต้าฉินเราก็ไม่ใช่เบี้ยหวัด มีผู้แข็งแกร่งมาเสริมกำลังเช่นกัน ผู้แข็งแกร่งที่ทั้งสองฝ่ายเคลื่อนพลออกมา มีเพียงครึ่งก้าวอนัตตาถึง 18 องค์ แต่นั่นไม่ใช่แผ่นดินของต้าฉิน มังกรแข็งแกร่งก็กดงูเจ้าถิ่นไม่ได้ เหล่ากำลังในโยวไห่ต่างพากันก้าวเข้ามาพัวพัน ดึงดันกันมาหลายวัน สุดท้ายต้าฉินก็ต้องพ่ายแพ้ถอยกลับ”
ฉู่เซียวฟังอย่างเพลิดเพลิน “เสียทีใหญ่โตถึงเพียงนี้ เกาะเส่หลงไม่มีถ้อยคำเย้ยหยันออกมาเลยหรือ?”
“มี ต้องมี” เยียนหวังเล่าอย่างใจเย็น “หลังศึกจบ อาวุโสเส่หลงโกรธกรีดกราย ป่าวประกาศว่าหากต้าฉินไม่ให้คำตอบ ย่อมก่อสงครามแก้แค้นแน่นอน”
ดูซิ ดูซิ
จุดสำคัญมาแล้ว!
แสงในดวงตาฉู่เซียวเปล่งประกายวาบ เกาะงูมังกรจะแก้แค้น นั่นหมายความว่า บางคนถ้าจู่ ๆ ตายโหงหรือถูกลอบสังหาร ก็เป็นเรื่องธรรมดา ยกเช่น ศิษย์ของเทียนจีจื่อ จมน้ำตายในห้องถ่ายน้ำ ศิษย์ของเทียนชูจื่อ ถูกโจรลักคนฆ่าหักเงื่อน หลานของเทียนเฉวียนจื่อ เที่ยวโสเภณีจนสิ้นลมหายใจ ของอวี่เหิงจื่อ......
เรื่องพวกนี้ นับเป็นฝีมือเกาะเส่หลงได้ทั้งหมดหรือไม่
ส่วนพวกเขาจะตายโหงหรือถูกสังหารอย่างไร ก็ดูเถอะว่าฉู่เส้าเทียนอย่างเขาจะลงมือดำมืดแค่ไหน