“อือ!”
พระเจ้าไท่ซางแห่งต้าฉิน ช่างเป็นครั้งแรกที่ถูกสายฟ้าผ่า ย่อมต้องไม่คุ้นชินนัก เมื่อสายฟ้ามาถึงกาย ทั้งร่างลุกลามควัน คำรามในลำคอหนึ่งครั้งก็หมดสติ
มิใช่เรื่องยากที่จะเห็นว่า สีหน้าของท่านฉงนสงสัย สายฟ้าอันวิปลาสนั้นแอบซ่อนพลังทำลาย แม้จะมีเพียงเส้นเดียวก็น่าสะพรึงเกรงขวัญ กระทั่งท่านผู้เป็นอนัตตาไร้ที่ติ ยังปรากฏริ้วเลือดขึ้นมา
“มาอีก” ฉู่เซียวตะโกนดังดุจเสียงคำราม ชี้ดาบขึ้นสู่ฟ้า ฝืนทนบาดแผลมรรคาฉีกขาด เรียกสายฟ้าเหล่านี้ลงมาจากแผ่นฟ้า
“วิธีการเช่นนี้ ไร้ผลต่อข้า” ฉินหลงจุนเคยเจ็บหนักมาคราหนึ่ง ย่อมจดจำเป็นบทเรียน ดวงตาทั้งคู่แผดจ้าด้วยแสงประหลาด
แล้วจึงเห็นวงน้ำวนหนึ่ง หมุนเวียนเปิดออกโดยมีท่านเป็นศูนย์กลาง สายฟ้าที่ตกจากฟ้าทั้งปวง ล้วนถูกดูดกลืนเข้าไปในนั้น หายสูญไปโดยไม่มีร่องรอย
“เมธีวิชาช่างเลิศ” ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์แหงนปากบ่นพึมพำ ส่วนฉู่เซียวคิ้วขมวดเล็กน้อย ทราบดีว่าวงน้ำวนนั้นเกี่ยวพันถึงมิติกาล
หากหลงชางเยื่อยังตื่นอยู่ เห็นภาพนี้คงคุ้นชินไม่ผิด เพราะอิทธิฤทธิ์เช่นนี้ สืบมาจากดวงตามิติ ที่ถูกฉินหลงจุนแย่งชิงไปแล้ว
“ระวัง” ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ร้องขึ้นทันที ไม่ต้องรอมันบอก ฉู่เซียวก็มองเห็นแล้ว มีฉินหลงจุนถึงสองร่าง พุ่งเข้าโจมตีเขา
ช่างเป็นเงามรรคามังกรเทพ อิทธิฤทธิ์ติดตัวประจำกายของหัวเทียนตู เมื่อถูกยึดร่าง มันก็ถูกฉินหลงจุนสืบทอดได้อย่างสมบูรณ์
สิ่งนี้ช่างเป็นวิชาเลิศในการข่มขี่คู่ต่อสู้ที่อ่อนแอกว่า หากไร้ดวงตาพิเศษ หรือญาณรับรู้ที่สวรรค์ลิขิต ย่อมมองไม่เห็นเป็นอันขาด
ที่สำคัญที่สุด เงาร่างนั้นมีกำลังศักดิ์เทียบเท่าร่างหลัก เพียงหนึ่งสำนักวิชาเช่นนี้ ก็มหาปวงหัวพอ
“ทำลาย”
ผนึก!
เงาร่างทั้งสองซ้ายขวา ร่างหนึ่งอัญเชิญมุกดามังกร แรงกดดันสะเทือนฟ้าปฐพี อีกร่างใช้วิชากักขัง มัดร่างของฉู่เซียวไว้มิให้ขยับ
สิ่งที่ตอบโต้พวกเขา ก็คือเสียงมังกรคำรามหนึ่งครั้ง ฉู่เซียวใช้ปฐพีพลัง บีบให้ผนึกแตกสลาย พอดีกับไข่มุกมังกรเทวะกระหน่ำลงมา ถูกเขาฟันกระเด็นไปหนึ่งกระบี่