โฮม!
กลางดึกค่ำหนึ่ง พลุสีเลือดแดงนั้นช่างสว่างจ้ายิ่ง
ฉู่เซียวระเบิดตัวเองไปแล้ว
อย่างน้อยในสายตาขององครักษ์มังกรทั้งสี่ ก็เป็นฉากเช่นนี้ หนูน้อยผู้นี้ช่างกล้าหาญเข้มแข็ง ไม่ถูกใจประโยคเดียวก็ตัดสินชีวิตตนเอง แตกกระจายเป็นผุยผง
ทั้งสี่มิได้พำนักนาน หันหลังจางหายไปในความมืด มิลืมที่จะจุดสัญลักษณ์สื่อสารถวายนายน้อยของตน: ห้วงโลกนี้ไม่มีฉู่เส้าเทียนอีกต่อไปแล้ว
ฮู!
หล้าสิบลี้
ฉู่เซียวนั่งขัดสมาธิ ก่อนจะหลับตาบำบัดบาดแผล ยังทักทายไปถึงไป๋เพียวเพียวอีกรอบ — สัญลักษณ์ที่ติดกายตอนสลับวิญญาณ ถูกระเบิดจนพลังปราณเสียหายหนักหนาสาหัส
หากมิได้บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ย่อมต้องปะทะมือกับองครักษ์ใกล้ชิดสักหน อย่างต่ำก็สังหารได้หนึ่งคน ชายผู้นี้มิใช่ไม่เคยสังหารผู้บรรลุครึ่งก้าวอนัตตามาก่อน
"อีก 6 ยาม เราก็ยังเป็นชายชาตรี" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์หาวหาวหนึ่งครั้ง ซึมเซาหลับลงสู่ฝัน
มีผู้หนึ่งที่หลับไม่ลง
คือผู้เฝ้าดูต้นราชสีห์คนนั้นเอง ผู้ได้เห็นหยกสีทองหนึ่งก้อนระเบิดเป็นผุยผง — นักฆ่าระดับอักษร 'เทียน' อีกคนจากไปแล้ว
กี่สิบปีมาแล้ว นับแต่รากษสเปิดกิจการรับจ้าง ยังไม่เคยบาดเจ็บล้มตายหนักหนาเช่นนี้ เพียงเพื่อสังหารหนึ่งชีวิต กลับต้องฝังผู้บรรลุครึ่งก้าวอนัตตาไปแล้วถึง 3 คน
"กลุ่มขี้แพ้ชะนี!"
ประสานเสียงไพเราะแจ่มใสนั้น เด็กหญิงชุดฟ้าปรากฏกายใต้ต้นรากษส รอบเอวเหน็บขลุ่ยหยกสีม่วงไว้ สลักลวดลายลับรูปหงส์เพลิงเอาไว้
เห็นนาง ผู้เฝ้าดูรีบรุดเข้ามา ค้อมกายแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม — เทพผู้นี้ในที่สุดก็ออกจากการปิดประตูบำเพ็ญแล้ว หากแม้นางยังสังหารฉู่เซียวไม่ได้ ก็คงเหลือแต่ประมุขสำนักต้องลงสนามด้วยพระองค์เอง
เอ๊ะ?
ชั่วขณะหนึ่ง ฉู่เซียวที่นั่งบำบัดบาดแผลอยู่ พลันลืมตาขึ้นทันที ไม่ต่างจากลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์