โถงมงคลแห่งงานสมรสที่ควรครึกครื้นเป็นที่สุด กลับเงียบสงัดราวสุสาน เพราะการก่อกวนของบุคคลสองคน
ทุกสายตาต่างจ้องมองฉู่เซียว ด้วยสีหน้าที่หาคำบรรยายไม่ถูก แต่กลับอธิบายถ้อยคำหนึ่งได้ดียิ่ง... ไอ้นี่มันใครกันเนี่ย!
ไม่ใช่ทุกคนจะจำฉู่เซียวได้ โทษแต่ว่าสภาพของเขากระเหี้ยนกระเหื้ยงเกินไป ผมเผ้ารุงรัง แทบไม่เหลือรูปลักษณ์มนุษย์
มีเพียงเทียนติ่งจื่อเท่านั้น ตาชราเกือบหรี่แคบราวเส้นด้าย ตั้งแต่บุคคลนี้ปรากฏกาย เปลวเพลิงนรกในร่างของเขาก็รุนแรงระส่ำระสาย
อาศัยพลังปราณจำตัวตน? ใช้ไม่ได้ผล ฉู่เซียวที่หลอมรวมแก่นแท้หยินทมิฬเข้ากาย ร่างกายเปลี่ยนแปลงไปแล้ว สายเลือดพลังชี่ล้วนไม่ใช่อย่างเดิม
ยิ่งกว่านั้น เขายังสวมเสื้อหลบวิญญาณอยู่ เสื้อคลุมที่อวิ๋นเซียวจื่อยืมให้ ปกปิดกลิ่นอายตัวตนไว้ตลอดเวลา
"โจรนรกแห่งใด กล้ามาขวางงานดีของข้า!" เว่ยหลงฟื้นคืนสติ ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ สบถด่าทอด้วยความโกรธ ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความเหี้ยมโหดราวผีป่า
ฉู่เซียวราวกับไม่ได้ยิน มองเพียงม่งเฉี่ยน "ถูกบังคับใช่หรือไม่?"
"อือ"
ฉับ!
ว่าเพียงไม่กี่คำ ฉู่เซียวกวาดมือใหญ่ ผลักม่งเฉี่ยนออกนอกโถง "ออกไปรอข้าภายนอก"
จากนั้นคือหญิงสาวแห่งขลุ่ยหยกม่วงผู้ไร้สติ ต่อนาง... บางคนกลับไม่ปรานีเอาเสียเลย ทิ้งนางออกไปนอกประตู พร้อมปิดบานประตูโถงลงอย่างไม่คิดชีวิต
เมื่อประตูปิด แสงไฟก็มัวหมอง ลมในโถงกลายเป็นลมเย็นยะเยือก ผู้คนในที่นั้นต่อให้นับกันทีละคน ก็ถูกลมพัดจนสยองขยุ้มไปทั้งตัว
"เจ้ากล้าหาญเกินไปนัก!" ดวงตาทั้งคู่ของเว่ยหลงแดงก่ำ ราวสุนัขบ้าพร่างพรวด ตะโกนคำรามราวเสียงหมาเห่า
"น่ารำคาญ" ฉู่เซียวเหลือบมองเพียงครั้งเดียว กระบี่วิญญาณแทงออกจากดวงตา หนึ่งดาบตัดขาดสามฮุนเจ็ดโป้ของเว่ยหลง
"เจ้า..." เจ้าบ่าวผู้เพิ่งรื่นรมย์หฤหรรษ์ ไม่เหลือความองอาจอีกต่อไป เพลิงวิญญาณดับสูญ ร่างหัวโตกลงพื้น
ผู้คนในโถงต่างตกตะลึง แค่สบตาก็สังหารผู้ฝึกขั้นที่ 6 แห่งรู้แจ้งสวรรค์ได้ในพริบตา บุคคลนี้เป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งใดกัน?