“ดื้อยังกับนี่?”
เพียงสี่คำสั้น ๆ ตั้งแต่ฉู่เซียวเริ่มบำรุงกิเลนแขน นางก็ครุ่นคิดพึมพำกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายครา
จิตฆ่าที่ยังหลงเหลืออยู่ข้างในนั้น มั่นคงแกร่งเหลือเกิน แม้เปลวเพลิงปรโลกจะเผาผลาญต่อเนื่องไม่หยุดพักตลอดครึ่งคืนใหญ่ ก็ยังไม่อาจเผามันสลายได้
เรื่องเช่นนี้ ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ล่วงรู้มาแต่แรก ผู้ที่ตัดแขนเซียนขาดไปหนึ่งข้างได้ ฝ่ายนั้นอย่างน้อยก็ต้องเป็นเซียนหนึ่งองค์ เจตนาฆ่าฟันของเซียน จะลบล้างได้ง่าย ๆ อยู่อย่างไร
ก็ยังดีที่ยาวนานเข้าย่อมสึกกร่อนในที่สุด จิตฆ่าน่าสะพรึงกลัวนัก แต่เปลวเพลิงปรโลกก็ไม่ใช่ของเล่น เพราะมันกลายพันธุ์มาจากชีพจรวิญญาณปฐพีแหล่งกำเนิดไฟ เดชานุภาพสุดจะห้ามใจ
ดังที่คาด คืนถัดมาเมื่อยามดึกสงัด จิตฆ่าก็อ่อนแรงลงหนึ่งส่วน ฉู่เซียวที่เหนื่อยล้าจนเกือบขาดใจในที่สุดก็เห็นแสงสว่าง จึงระดมมือจัดการอย่างดุเดือด
ยามที่ทุกสรรพสิ่งเงียบสงัด ผู้ที่ยุ่งอยู่ไม่ได้มีแต่เพียงเขา เพราะไกลโพ้นที่ชิงเฟิง จิตกระบี่เผาฟ้าและวิญญาณอัสนีโลหิตเดือดก็หลับไม่ลง ราวภูตสองตน ลอยล่องลงจากยอดเขาเทียนจื่อ
แน่นอนว่ามิใช่เพื่อออกไปเมาสำราญ หากแต่เพื่อตามรอย ตามรอยจางเหมียวหลิง ยัยน้องคนนั้น ระยะหลังมานี้แปลกประหลาดนัก ไม่มีวันใดที่ไม่ละเมอเดิน และมักจะอยากวิ่งออกไปข้างนอกตลอด
แรกทีเดียว ไม่มีผู้ใดใส่ใจ แต่ยิ่งนานวันเข้า สองพี่น้องก็มองเห็นเค้าลาง นี่ไม่ใช่การละเมอเดินหรอก ชัดว่ามีสิ่งลี้ลับบางอย่าง กำลังเรียกนางไปด้วยวิธีอันวิปลาศ
แล้วจะรอช้าอะไร ก็เพียงเดินตามไปติด ๆ ต้องดูให้ออกว่าไอ้ตัวดีที่แกล้งกลืนกินไม่เลือกหน้า กล้ามารื้อฐานรากของชิงเฟิงนั้นเป็นผู้ใด
ฮึ!
ลมหายใจขุ่นมัวหนึ่งหายใจของฉู่เซียว ถูกพ่นออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนโซซัด การเผาผลาญต่อเนื่องไม่หยุดพัก แม้เขาจะมีเลือดลมมโหฬาร ก็ทานไม่ไหวแล้ว
นางอยากจะเรียกอวตารออกมาช่วย รู้ไหมว่าอย่างไร วิชาหนึ่งพลังแปรสามกายกลับใช้การไม่ได้ จะแปรออกร่างแยกได้ แต่แยกอวตารออกไม่