“ไสหัวไปให้พ้นทั้งตระกูลเจ้าเลย!”
“กล้าดูลบหลู่พ่อ ข้าเสียใจนักหนา”
เซียวเย่กำลังด่าทอกับบุรุษชุดคลุมดำทั้งสองอยู่ บัดนี้คู่ต่อสู้เปลี่ยนคน โทสะที่สะสมมาเต็มอก จึงถ่ายมันออกมาทั้งหมดกับฉู่เซียว
แน่นอน ก็เพียงแค่ปากเสียเท่านั้น ไม่มีความกล้าลงมือกับคุณชายฉู่น้อยจริง ๆ เพราะโดนกลลวงตามาแล้วหลายหน โดนเขาจัดการจนเชื่องสนิท
“เพราะเจ้าเรียกข้าว่าท่านพ่อบุญธรรมสักคำ คืนนี้ พ่อจะคุ้มครองเจ้า” ฉู่เซียวตบบ่าเซียวเย่ แล้วเดินผ่านไปราวกับสายลม ก้าวเดียวข้ามออกจากนรกภูมิ
“ไอ้หนุ่มน้อยผู้บำเพ็ญ โทสะช่างมหึมานัก” บุรุษชุดคลุมดำคนแรกคำรามเย็นชา ฝ่ามือหนึ่งดันตรงเข้ามา
ฉู่เซียวไม่ขยับตัว แต่จากแหวนหมึกกลับพุ่งออกมาเป็นเงาร่างสองเงา หุ่นเหยียนหมัวนำหน้ามาก่อน หมัดเดียวกระแทกบุรุษชุดคลุมดำคนแรกล้มคว่ำ
กว่าชายชราจะได้ตั้งหลัก หุ่นโลงดำผู้ถือกระบี่ดูดเลือดก็พุ่งเข้ามาราวผีสิง ดาบเดียวเด็ดขาดสั้น ๆ ฟันศีรษะขาดคอ
เหตุการณ์พลิกผันเร็วเกินไป ไม่ต้องพูดถึงเซียวเย่ แม้บุรุษชุดคลุมดำคนที่สองก็ตั้งตัวไม่ทัน ในชั่ววูบหนึ่งสองวูบ เพื่อนร่วมทางถูกฆ่าจบชีวิตไปแล้ว หุ่นเชิดทั้งสององค์นี้ช่างน่าขนลุกจริง ๆ
เขาก็ฉลาดหลักแหลมนัก พุ่งเข้าโจมตีฉู่เซียวโดยตรง ตามคำกล่าวว่าจับโจรต้องจับหัวโจก จับตัวหนุ่มน้อยคนนี้ได้ หุ่นเชลยย่อมสงบตัวเอง
“เจ้าเข้าใจจริงหรือว่าข้าเป็นเพียงขั้นรู้แจ้งสวรรค์ครึ่งก้าว?” ฉู่เซียวหัวเราะเย็น ทันใดนั้นก็หมุนเวียนวิชาบำเพ็ญ ปฐพีพลังถูกดึงมา พุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นตรงถึงกระหม่อม
เพียงชั่ววูบ เขาก็กลับคืนสู่ขั้นรู้แจ้งสวรรค์ชั้นแรก พอดีบุรุษชุดคลุมดำคนที่สองโจมตีมาถึงใกล้ หัวโขกเข้ากับ “มังกรเทพสะบัดหาง” ถูกกระแทกจนถลาเป็นลูกเป็นเกลียว
ตามมาด้วยเสียงกระบี่ร้องแหลมคมรำคาญหู ชายชราเพิ่งจะได้ตั้งหลัก เขาก็ปรากฏกายมาเฉพาะหน้า จัดโชว์ให้เซียวเย่ได้เห็นเป็นอย่างดีว่าอะไรคือ...ศาสตร์การชักกระบี่
ปูด!
ศีรษะอีกหนึ่งเม็ดกลิ้งร่วงสู่พื้น พอดีหันหน้าเผชิญกับศีรษะของบุรุษชุดคลุมดำคนแรก สองพี่น้องสบตากัน ต่างเห็นความไม่เชื่อสายตาในดวงตาอีกฝ่าย