เด็กอาถรรพ์ไม่มีการแบ่งแยกพันธุ์ งูมังกรเทพยิ่งเป็นเลิศในหมู่สัตว์ จากที่โดนผู้เป็นเซียนฟาดฟัน ต่อด้วยฉู่เซียว เมื่อหนีรอดออกมาได้จากทะเลทรายห้วงดาราโบราณ ท่านของมันก็เหลือศีรษะเพียงสามเท่านั้น
ชะตากรรมช่างเลวร้ายยิ่งนัก แต่ก็ดีที่ชีวิตยังไม่เป็นอันตราย เพียงแต่โทสะในใจลุกโชนเป็นเปลว กระทั่งหนีเข้าสู่ขุนเขาพงไพรแห้งแล้ง ก็ยังคำรามครวญครางไม่หยุด ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสาปแช่งฉู่เซียวอยู่ไม่เว้น
ระหว่างสาปสรร มันยังคิดถึงยาแก้เสียใจอยู่ไม่น้อย จะตามล่าร่างเทพมังกรทำไม น่าจะเลือกบีบพวกหนังอ่อนก่อน
สลับลำดับผิดพลาดก็ไม่เป็นไร แต่เมื่อบรรจบกันอีกครา อีกฝ่ายพลังเซียนเปลี่ยนผันไปแล้ว ต่อสู้ไม่ไหวแล้ว โดนซ้อมเสียยับเลย!
ยังไม่จบ คดีนี้ยังไม่จบ รอบำบัดแผลให้หายแล้วหล่อหลอมศีรษะที่ถูกฟันขาดขึ้นใหม่ จะยกพลกลับมาอีกคราแน่
อืม?
ทันใดนั้น ลมเย็นเยียบพัดมา ทำให้ร่างกายของมันสะท้านสั่น ความรู้สึกไม่ดีอันเป็นลางร้ายผุดขึ้นเองโดยไม่ต้องเรียก
มีสำนึกแบบนี้ก็ดีแล้ว คืนมืดลมแรงนี่นา! ผู้ที่คิดทำเรื่องชั่วช้า ย่อมหากันเจอได้เสมอสักสองสามคน
และเดี๋ยวนี้ จากที่มืดมนก็มีหนึ่งคนก้าวออกมา ดวงตาดุจดารา ฉลองพระองค์สีทองปลิวไสว พลังอำนาจอันเด็ดเดี่ยวชนให้มิติลี้ลับสั่นคลอน
จ้องมองให้ชัด กลับเป็นฉินหลงจุน ไม่รู้เมื่อไรที่หลุดออกมาจากทะเลทราย ทราบเพียงว่าแผลเต็มกายนั้น หายสนิทไปนานแล้ว
เห็นเขา งูมังกรเทพสั่นสะท้านจนขี้รดขี้ตก ช่างเป็นคู่อาฆาตที่บังเอิญปะทะจริง ๆ จะไปเจอตัวเฮงซวยนี่ตรงนี้ได้ไง
หากอยู่ในสภาพสมบูรณ์ มันย่อมไม่หวั่น แต่เสียทีบัดนี้กายพังกลาง ๆ ห่างไกลจากคู่ต่อสู้ผู้นี้ลิบลับ
"สัตว์นรก เจ้าคิดถึงข้าบ้างหรือไม่?" ฉินหลงจุนยิ้มมองงูมังกรเทพ ดวงตาระยิบระยับ ร้อนแรงดุจเพลิง