รื้น! ตึง!
ห้วงฟ้าดินวุ่นวาย ครึกครื้นไปทั่ว เมื่อมองลงมาจากสรวงฟ้า ยามนี้แบ่งออกเป็นสี่สมรภูมิใหญ่
ทิศตะวันออก ผู้อาวุโสเทียนของต้าซวนปะทะกับมังกรหวีดม่วง รบกันกลางที่ราบสวรรค์ แสงกระบี่แลงแสงดาบพุ่งพรวดทุกทิศ ไม่มีผู้ใดพิชิตผู้ใดลงได้
ทิศตะวันตก ผู้อาวุโสตี้ของต้าซวนยิ่งเกรียงไกรนัก เพียงถูกขานว่าประบิดประบือ ก็เลยตบตะพุกมังกรเทพอันดับหนึ่งราวกับลูกหลานชั้นเล็ก
เมื่อเทียบกันแล้ว ฝ่ายทิศใต้อย่างฝูซีกลับดูตกต่ำเล็กน้อย ขาดวิญญาณหนึ่งส่วนไป พลังรบจึงตกฮวบ ครั้งหนึ่งเคยถูกมังกรเทพอันดับสองและสามกดทุบจนแทบไม่ทันหายใจ
ดีที่ยังมีแม่นางเหยา ผู้เข้าสู่ภาวะมารด้วยเลือด พลังชั่วร้ายของนางกลบเกลื่อนฟ้าปฐพี ขอบเขตรู้แจ้งสวรรค์สามชั้นรบตัวต่อตัวกับผู้กึ่งขั้นอนัตตา ทุบนักรบมังกรศักดิ์สิทธิ์อันดับสี่ จนหน้าเฒ่าคว่ำดำไปทั้งใบ
ถ้านับความยิ่งใหญ่ของสงคราม ยังต้องยกให้ขอบฟ้าทิศเหนือ ศิษย์ของท่านปราชญ์ประจันหน้ากับผู้มีชะตาฟ้าลิขิต รบกันสูสีจนแก้ปมไม่ออก ชั่วขณะแยกชั้นกันไม่ได้
"ข้าไม่เชื่อ!"
เพียงสามคำสั้น ๆ คือการบี้โหยก่ำกึกจากแก่นวิญญาณของหัวเทียนตู โกรธจนดวงตาแดงชำ หน้าบิดเบี้ยวราวปีศาจ
เขาคือร่างมังกรเทพ ผู้มีชะตาฟ้าลิขิตแห่งต้าฉิน กลืนของวิเศษธรรมชาตินับไม่ถ้วน ทุกคราที่ผ่านการเกิดใหม่ ย่อมมั่นใจว่าไร้ผู้ใดในขั้นเดียวกันต่อกรได้
แต่กลับมีชายคนหนึ่ง ทำให้เขาพลาดท่าแล้วพลาดอีก ไม่ว่าเขาจะยกระดับเช่นไร แม้เนรมิตพลังเซียนขึ้นมา ก็ไม่อาจเอาชนะผู้นั้นได้
"อ๊าก...!"
ความพยาบาทเผาฟ้า ยังผลักดันเขาไปสู่การกระทำอันบ้าคลั่ง ลวดลายลับโบราณถูกสลักขึ้นกลางหน้าผาก
ชั่วขณะนั้น พลังมังกรเทพสีทองอร่ามของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดทั้งร่าง ไฟระอุปราบขึ้นทั่วรูปลักษณ์ แม้แต่ผมยาวสีทองก็แดงราวจุ่มเลือดไว้