“ข้าไม่ได้มองผิดใช่ไหม! สายเลือดมาร เขาคือผู้สืบทอดมารธ?”
“ไม่แน่นอก หากกลืนกินแก่นต้นกำเนิดพิเศษ ก็เป็นไปได้ว่าจะบังเกิดพลังสายเลือดขึ้น”
“ไม่ใช่อย่างนั้นสิ! เหตุใดในสภาพปกติ เขากลับไม่มีพลังสายเลือดนั้น ฉู่เซียวกับฉู่มอจึงเป็นคนสองคน?”
การย้อมผมของฉู่เซียวเพียงครั้งเดียว ก่อเรื่องฮือฮาใหญ่หลวง เสียงทักท้วงประหลาดใจดังขึ้นไม่ขาดสายทั่วบนกำแพงเมือง
ร่างพิเศษนั้นหายากยิ่งใด ทั้งต้าฉินก็มีเพียงสองคนเท่านั้น
ศิษย์ของท่านครูผู้นี้กลับมีพลังสายเลือดด้วย แม้จะบางเบาจนแทบมองไม่เห็น แต่ก็นับเป็นหนึ่งในสายเลือดพิเศษเช่นกัน
“เจ้าหนู นางรู้เรื่องนี้หรือไม่” อวิ๋นเซียวจื่อเหลือบมองเย่เหยา หลิงเซียนจื่อกับเทียนเสวียนจื่อต่างหันมามองพร้อมกัน
เย่เหยาส่ายหน้าอย่างเลื่อนลอย คราวนี้นางไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ แต่ไม่รู้จริงๆ บางทีในช่วงวันที่จากลาไป สามีอาจได้พบโอกาสมหัศจรรย์ใดอีก
“เด็กนี่.....” ปรมาจารย์เสียวลูบคาง ปรมาจารย์เฉินและคนอื่นๆ ก็มีสีหน้าประหลาด ดีๆ นี่เอง สายเลือดแบบนี้มาจากไหน
“ข้าต่ำค่าเขาไปจริงๆ” เทียนจีจื่อสูดลมหายใจลึก สามมหาปรมาจารย์แห่งอาณาจักรที่เหลือก็มีอาการเช่นเดียวกัน แถมยังมีแสงโลภมองระยิบระยับในดวงตา
สายเลือดตระกูลมาร ของดีนัก หากหลอมเป็นแก่นต้นกำเนิดบริสุทธิ์ จะกลืนกินหรือใช้เป็นยา ล้วนเป็นอาหารบำรุงขนานใหญ่
“ฉู่เส้าเทียน เจ้าจะให้ข้าประหลาดใจอีกสักเท่าไรกัน” หัวเทียนตูยิ้ม พร้อมแววตาเป็นประกายร้อนแรง ดุจค้นพบสมบัติล้ำค่า พลังสายเลือดนี่นา ยาวิเศษขนานเอกชะมัด
“ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าว่า มีตบะเพียงใด” ฉู่เซียวกล่าวเรียบๆ
“วันนี้...ข้าจักฟันเจ้าให้ได้” หัวเทียนตูยิ้มไปก็พุ่งตัวมาเช่นเคลื่อนกายในพริบตา ฆ่าเข้าประชิดตัวฉู่เซียว นิ้วหนึ่งดุจดาบคม แทงตรงเข้ากลางคิ้ว
ซิว!
ฉู่เซียวก้าวบินหลบหนี แล้วใช้วิชาชักดาบ พุ่งกลับมาสังหารจากอากาศ แต่กลับฟันลมเปล่า ถูกหัวเทียนตูหลบอย่างง่ายดาย พลิกมือยกพลังมังกรเทพขึ้น กลืนกินฉู่เซียวไว้ทั้งตัว