เริ่มกันเลย!
ฉู่เซียวพับแขนเสื้อขึ้น ใจคิดสั่งการ ปลุกพลังเซียนขึ้น ผสานวิชาอาคม แปรกลายเป็นเตาหลอมโอสถ จุดเพลิงนรกขึ้นภายใน
จากนั้นจึงโยนตรามังกรต้าอวี้ลงไป มันดูลี้ลับราวมีจิตวิญญาณ ครั้นถูกพลังเซียนกับเพลิงนรกเผาผลาญ จึงดิ้นรนสุดชีวิต หวังฝ่าฝืนหนีออกมา
ฉู่เซียวย่อมไม่ประนีประนอม บังคับใช้ม่านผนึก ล็อกมันไว้ในเตาอย่างแน่นหนา ให้ท่าทีว่าจะไม่เลิกก่อนหลอมแก่นอาวุธออกมา
"ของดีจริง" ระหว่างเผาผลาญ เขาก็ยังไม่ลืมสรรเสริญ ไม่เสียที่เป็นตราหยกประจำราชวงศ์ วิเศษจริง ๆ แม้เพียงวัสดุที่ใช้หล่อมันขึ้นมา ก็หาได้ยากในโลก
"ข้าเพ่งนิ้วทำนายแล้ว ประมุขต้าอวี่คงได้ฝันร้าย" จักรพรรดินีร่างแยกนอนแนบเตาหลอมโอสถ ยื่นหัวมองเข้าไปข้างใน
พลังและเปลวเพลิงทั่วไป หลอมของนี่ไม่ไหว แต่ถ้าเป็นพลังเซียนกับเพลิงนรก ก็อีกเรื่องหนึ่ง
ส่วนประมุขต้าอวี่ ย่อมร้อนใจรนราน สมบัติตกทอดของบรรพบุรุษหายไป ไม่ร้อนอกไม่ได้ นับแต่กลับถิ่นบรรพชน จิตใจก็แทบไม่สงบ
เสียใจสินะ! หากรู้ล่วงหน้าว่าตรามังกรจะถูกชิงไป คงไม่ซ่อนเร้นเก็บงำอีก กลืนแก่นอาวุธภายในเสีย รากฐานย่อมก้าวสู่อีกชั้นหนึ่ง
"ฉู่เส้าเทียน" สามคำสั้น ๆ หลุดออกมาระหว่างฟัน ประกบด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว
ยังไม่จบ คราวนี้ยังไม่จบ เมื่อหลอมรวมภูตอาวุธเข้ากับตนได้ทั่วถึง จำเป็นต้องไปหาเจ้าลูกเวรนั่นมาสะสางบัญชี ให้กระดูกแหลกเป็นเถ้าธุลี
"ประมุข" สายลมพัดเบา มีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาจากนอกมหาศาลา หันไปมองก็คือหญิงตาบอดนั่นเอง นับแต่เกาะไม้ทองถูกเจาะทะลุ นางก็กลับถิ่นบรรพชนของต้าอวี้
ถ้าพูดถึงเด็กดวงซวย นางย่อมติดอันดับหนึ่ง ตาวิเศษทั้งคู่ถูกคนชิงไป จนได้ฉายายายตาบอดดังวันนี้