ได้สิบล้านมาถึงมือ ฉู่เซียวจึงเดินโฉ่งฉ่างออกจากศาลาปกครองนครไปในสายตาแห่งความเกรงขามของผู้แข็งแกร่งทั้งหลาย
ก็สมควรที่พึงเกรงขาม เพราะผู้ใดจะจับชีวิตฉู่เส้าเทียนมาไว้ได้หาใช่คนธรรมดา ย่อมเป็นอาจารย์เฒ่าผู้หนึ่งแน่นอน
ฝ่ายนั้น เจียงเลียนได้อุ้มร่างอวตารของฉู่เซียวขึ้นด้วยมือเดียว แล้วหายสูญจากภายในลานบ้านไป พร้อมเสียงอำนาจที่ส่งย้อนกลับมาว่า "ห้ามรบกวนข้า"
ไม่จำเป็นต้องให้เขาบอก ผู้แข็งแกร่งทั้งหลายก็เข้าใจ ปกครองนครผู้นี้ต้องการหาที่ลับตาเพื่อแย่งสมบัติไว้คนเดียว!
ศิษย์ของท่านอาจารย์ช่างเป็นพันธุ์พิเศษไม่เหมือนใคร กายทั้งร่างล้วนเปี่ยมด้วยสมบัติล้ำค่า แม้เพียงบีบคั้นความลับออกมาสักเล็กน้อย ย่อมเป็นโชคใหญ่หลวงครั้งหนึ่ง
ไม่รบกวน ไม่ได้แปลว่าไม่รายงานขึ้นสูง เจียงเลียนเพิ่งเหินห่างไป ก็มีผู้คนไม่น้อยแอบจุดยันต์ส่งสาร รายงานข่าวแด่นายเหนือที่แท้จริงของตน
ได้ยินสารนั้น ไม่ว่าจะเป็นราชครูผู้ใด หรือบรรพบุรุษแห่งสำนักศึกษาสายใด ต่างขมวดคิ้ว ตงหลิงแท้จริงซ่อนมังกรซ่อนพยัคฆ์ จับฉู่เซียวมาได้จริงหรือ?
"ดี ดียิ่ง"
ซวิ้ว!
เมื่อเจียงเลียนปรากฏกายอีกครั้ง ชายก็อยู่ในห้องลับใต้พื้นดินแห่งศาลาปกครองนคร โยนร่างอวตารฉู่เซียวทิ้งลงพื้นด้วยมือเดียว แล้วยกเท้าเตรียมถีบเข้าอกข้างนั้น ใบหน้าบิดเบี้ยว "ฉู่เซียว เจ้ายังมีวันนี้ ข้า....."
คำยังไม่ทันจบ เขาก็หยุดกะทันหัน เพราะฉู่เซียวในสายตาของเขานั้น กำลังยิ้มให้เขา ไม่ใช่เพียงยิ้ม ยังจ้องตาต่อตากันเสียด้วย
เช่นนี้เอง! ชายมึนงงนิ่งค้างในทันที ถูกร่างอวตารฉู่เซียวลากเข้าสู่ภวังค์อย่างแรง ครั้นฝ่าภวังค์ออกมาได้ ศีรษะก็ขาดจากคอไปแล้ว แม้ครรภ์โลหิตที่บำรุงไว้ภายในร่าง ก็ถูกแทงทะลุหัวใจเย็นสนิท
ศีรษะกลิ้งร่วง แต่ชายตายแล้วยังไม่หลับตา เบ้าตาแทบควั่น มองร่างอวตารฉู่เซียวด้วยความไม่อาจเชื่อ ชายคนนี้ชัดว่าถูกผู้อาวุโสผู้นั้นผนึกวิญญาณและเลือดลมทั้งร่างไว้ จึงฝ่าผนึกออกมาได้เช่นไร?
ไม่มีผู้ใดให้คำตอบ
ชายจากไปพร้อมข้อข้องใจเต็มอก ก้าวขึ้นสู่ถนนสู่ปรโลก ตายอย่างอึดอัดไม่น้อย ยังไม่ทันได้ออกกระบวนท่าแม้แต่ท่าเดียว ก็ถูกฆ่าตัดตอนเสียแล้ว