"เคยได้ยินกันหรือไม่ ฉู่เซียวออกอาละวาดอีกแล้ว ในตงหลิงมันสังหารจนบ้าคลั่ง"
"เจียงอวี้เหยาถูกสังหาร เจียงลี่ย์หายสภาพไม่มีใครทราบชะตา ผู้ทรงพลังนับไม่ถ้วนถูกกำจัดสิ้นสุด เมืองเยียนเกือบทั้งเมืองกลับกลายเป็นซากปรักหักพัง"
"ต้องเป็นศิษย์ของท่านปราชญ์อย่างนั้นแหละ นิสัยมันก็เป็นแบบนี้ เชื้อพระวงศ์ออกประกาศต้องการตัวทั่วแผ่นดิน มันยังกล้าอวดอ้างอย่างเปิดเผยขนาดนี้"
อาชญากรอันดับหนึ่งแห่งต้าฉิน หากทำเรื่องใหญ่โตไม่พอ ก็ย่อมไม่สมกับมาดภูมิฐานอันแจ่มจรัสของมัน
การเดินทางสู่เมืองเยียนของฉู่เซียวครั้งนี้ จึงกลับแผดเผาทั่วแผ่นดินอีกครา ข่าวลือเกี่ยวกับมันแพร่ไปทุกหนแห่ง
มันเป็นจริงที่สังหารจนบ้าคลั่ง ผู้ที่มันตัดขาดไปแล้วมิได้มีเพียงฝ่ายตระกูลเจียง หากยังมีผู้บำเพ็ญผู้มีชื่อเสียงมานานอีกจำนวนมาก
ฆ่าฟันผู้บริสุทธิ์โดยไม่เลือกหน้า?
อาจจะใช่ก็เป็นได้
แต่มันได้เอ่ยปากไว้ก่อนแล้ว จะมาหาตระกูลเจียงทวงบัญชีเท่านั้น ผู้ไม่เกี่ยวข้องขอให้หลบฉาก
หากแต่ก็ยังมีพวกที่เบื่อหน่ายชีวิตอยู่ไม่น้อย ที่ยังดื้อด้านยัดเยียดตัวเข้ามาแทรก งั้นก็อย่าโทษมันที่ใจดำมือโหด
หนทางทำลายตระกูลเจียงให้สิ้นสุด มันยังเดินต่อไป นับแต่เข้าสู่ตงหลิง ได้ข้ามผ่านมาแล้ว 18 เมือง กระทั่งมาถึงที่ราบกว้างไกลสีเทาอมเขียวแห่งหนึ่ง มันจึงชะลอกายเล็กน้อย มองไกลไปยังขอบฟ้า
แผ่นดินที่สายตาเอื้อมถึง คือขุนเขาสูงชันเรียงราย แทบไม่มีร่องรอยมนุษย์ แต่กลับเป็นแดนสมบัติอันประเสริฐ
ภายในมีเหมือง คือเหมืองของตระกูลเจียง อุดมด้วยเหล็กกิ๊นกัง วัสดุชั้นเลิศสำหรับหล่อหลอมอาวุธ เมื่อหลายปีก่อนตระกูลเจียงก็ยึดครองไปแล้ว
มีกองกำลังหนักเฝ้าระวัง ณ ความลึกที่ขุนเขาบังซ่อน สร้างเมืองป้อมหนึ่งไว้ และใต้เมืองป้อมแห่งนั้น คือแร่ธาตุอันอุดมสมบูรณ์