ถล่ม!
ค่ำคืนที่ดำมืดและสายลมพัดแรง ภายในแผ่นดินต้าฉิน ไม่ที่ใดจะครึกครื้นเท่าชิงเฟิง เมื่อมองไปรอบด้าน พลังฆ่าสังหารม้วนคลั่ง ฟ้าผ่าฟ้าร้องระเบิด
ผู้ชมก็มีไม่น้อย
ดูนั่นสิ กองทัพแดนเหนือที่ล่าถอยไปก่อนหน้า ต่างรวมกำลังกันแล้ว เหล่าผู้บำเพ็ญจัดเป็นกองระเบียบ ดุจพรมสีคราม ปูคลุมผืนแผ่นดิน
อวี่เหิงจื่อและเทียนชูจื่อผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ ย่อมไม่ขาดการมาเยือน ยืนอยู่ซ้ายขวาบนแท่นสูง ชมทิวทัศน์
ส่วนทัศนียภาพของแผ่นดินเก่าชิงเฟิงนั้น ย่อมยิ่งเป็นที่ชื่นใจ เทียนจีจื่อบุกฝ่าเข้าไปได้แล้ว ย่อมสังหารโหดทั้งสี่ทิศแน่นอน
อีกทั้ง ต้าฉินก็ยังไม่เปลี่ยนผืนฟ้า ทุกสิ่งอยู่ในกำมือ มีแต่เพียงหลงจุนผู้เฒ่า จะต้องออกจากการปิดด่านช้าลงอีกไม่กี่วันเท่านั้น
ช้าหรือเร็วก็ไม่เป็นไรแล้ว มีขั้นอนัตตารั้งแนวรับ ครั้งนี้ต้องเหยียบราบชิงเฟิง กวาดล้างกบฏให้สิ้นซากในคราเดียว
"พลังบารมีช่างทรงอานุภาพยิ่งนัก" ความอึกทึกมโหฬารเกินไป ดึงดูดเงาร่างให้แน่นขนัด ผู้อาวุโสนับไม่ถ้วนขึ้นที่สูงแหงนมอง แอบดมกลิ่นอายขั้นอนัตตาได้ไม่ชัดนัก
เช่นนั้น ย่อมเป็นราชครูเทียนจีแน่ ทั้งแผ่นดินต้าฉินมีเพียงท่านผู้เดียวที่ถึงขั้นอนัตตา
"ประตูเมืองโยวตู กระมังถูกตีแตกเสียแล้ว?" คนจำนวนไม่น้อยเดากัน ยังมีผู้กล่าวอ้างว่า ชิงเฟิงครานี้อันตรายถึงชีวิต
แทบไม่มีผู้ใดโต้แย้ง แม้อนัตตายังลงมือแล้ว กองทัพแดนเหนือกลับคืนอีก เมื่อเมืองพังลง ย่อมเป็นภูเขาศพทะเลเลือดแน่นอน
ปูด!
หน้าเมืองโยวตู แสงเลือดฉายวาบ เทียนจีจื่อในที่สุดก็ถูกทลายการป้องกัน ถูกฝูซีหนึ่งดาบ ผ่าอกร้างลง
นี่คือครั้งแรกที่เขาเลือดหก หลังบุกฝ่าเข้าแผ่นดินเก่าชิงเฟิง
แต่ครั้งนี้มิใช่เรื่องเล่น ท่ามกลางแสงเลือด ร่างที่ตายด้านของเขาส่งเสียงคำรามดังกึกก้อง ดวงตาทั้งคู่แดงฉานดุจเลือด
เขาโกรธกริ้วจริงจัง ความโกรธนั้นทำให้เมฆหมอกเปลี่ยนสี แม้แต่ทั่วทั้งที่ตั้งชิงเฟิง ก็ถูกพลังฆ่าสังหารกลืนกินหมดจด
อึก!
เจินหลงจื่อครางต่ำหนึ่งเสียง ชั่วขณะหนึ่งแบกแรงกดดันของพลังฆ่าสังหารไม่ไหว ไอ้เลือดพุ่งกระหน่ำ แทบจะโคลงศีรษะกระแทกพื้น