“ท่านผู้อาวุโส หวังเลี่ยยึงเมาพูดไม่ไตร่ตรอง ขอส่งคำทักทายให้บรรพบุรุษของท่าน”
“ศิษย์น้องผู้เป็นที่รัก คืนนี้ยามจื่อ... หลังเขา ไม่พบไม่ลา”
“สองศิษย์พี่ทั้งสอง เราเพิ่งได้หนังสือลี้ลับเล่มใหม่มาเล่มหนึ่ง จะมีใจร่วมชมกันหรือไม่”
เทียนติ่ง สำนักศึกษาอันดับหนึ่งแห่งต้าฉิน ไม่ได้อุดมด้วยสิ่งใด มีแต่คนเป็นจำนวนมาก กลางวันหรือกลางคืนก็ไม่เคยขาดเสียงกระซิบกระซาบ ทั้งผู้ที่ออกปฏิภาณสตรี ทั้งผู้ที่ฟ้องรายงาน ทั้งผู้ที่คุยเรื่องอุดมการณ์... จับมาได้เป็นกองเป็นกอง
มีผู้แอบฟังเหล่านี้ ก็คือชายหนุ่มตระกูลฉู่องค์ที่สามผู้อยู่ในโลกใต้ปฐพี ขณะกลืนกินสารสาระแห่งแผ่นดิน ก็ฟังเสียงเหล่านั้นอย่างเพลิดเพลิน มิได้อวดอ้าง แต่ว่าคู่รักบางคู่ในราตรีนั้นได้ร่วมประสานกี่ครั้ง เขาก็แจ่มชัดเป็นเรื่องเป็นราว
แน่นอน ผู้ที่จ้องเฝ้าเขาก็ไม่น้อย ดังพวกท่านเทียนติ่งจื่อแห่งรุ่นชางทั้งหลาย ก็ไม่เคยขาดที่จะรวมกลุ่มซุบซิบกัน “วันนั้นก่อเรื่องวุ่นวายกันไปทีหนึ่ง ทำไมถึงเงียบหายไปเสียได้”
“เจ้าหนูนั่นพลังรบแข็งแกร่งยิ่ง แถมมาไปอย่างไร้ร่องรอย ห้ามประมาทเด็ดขาด” เทียนติ่งเจินเหรินลูบหนวดเครากล่าว
“ทหารมาแม่ทัพรับ น้ำมาดินกั้น ถ้ามันยังกล้ามาอีก ต้องทำให้มันมาไม่กลับ” เทียนติ่งเหลาเต้ากับเทียนติ่งซ่างเหรินต่างพร้อมกันส่งเสียงหึในลำคอ
เชี่ย!
ฉู่เซียวมิได้ใส่ใจ กินก็กิน ดื่มก็ดื่ม ชีวิตสุขสบายยิ่งกว่าสุขสบายใด
อย่ารีบนัก เมื่อเขาอิ่มหนำสำราญแล้ว เมื่อจัดการองครักษ์มังกรตาม่วงเสร็จ เมื่อแก้ผนึกหล้าสิบลี้ได้แล้ว เขาไม่รังเกียจที่จะให้สำนักศึกษาเทียนติ่งได้รู้... ว่าเพราะเหตุใดดอกไม้จึงแดงเช่นนั้น
ราตรีสงัด ฉุยฮวาเริ่มเลื่อนลอย ในพื้นที่ว่างเว้นนั้น นางดิ่งลงสู่การหลับ คำละเมอหลุดออกมาประโยคแล้วประโยคเล่า พูดถึงเซียนถึงเทพอะไรก็ไม่รู้ ฟังแล้วลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์เกาหัวแทบแตก
ครั้นเช่นนั้น มันจึงทำสิ่งที่ไร้คุณธรรมแห่งวิชา ปลดวิญญาณออกจากร่าง แทรกซ้อนเข้าไปในจิตของฉุยฮวาน้อย ปรารถนาจะล่วงรู้ความลับบางส่วน