ฉู่เซียวคืออัจฉริยะหาได้ยากยิ่งในกาลอดีต สตรีที่ผูกพันธ์กับเขา ย่อมมีพรสวรรค์ไม่น้อย อย่างน้อยงานเข็มงานด้ายก็ไม่เลว
ภูตมารวิญญาณนั้นเองก็เป็นผู้ฝีมือฉกาจ นำพลังวิญญาณมาใช้เป็นเข็มเป็นด้าย แล้วก็อีกครั้ง...อีกครั้ง...และอีกครั้ง ปะรอยปะลงบนดวงวิญญาณของเขา
เป็นการรักษาเฉพาะหน้า มิได้รากฐานถอนโรค ดูเถิดเลือดที่ไหลรินจากมุมปากเขา ไหลมิรู้จบสิ้น
ชะตาแข็ง ตายไม่ลง เพียงแต่บาดเจ็บทางมหาวิถี ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ ย่อมต้องทนทรมานเนิ่นนานดุจปีเป็นวัน
ที่จริงแล้ว เขาก็อยู่ได้อีกไม่กี่วัน การเดินทางสู่ทะเลเลือด ประกอบกับสงครามต่อเนื่องไม่ขาดสาย อายุขัยของเขาเหือดแห้งจนเห็นก้นบึ้ง แม้อนัตตาจะเสริมฤทธิ์ ก็รับภาระการสูญเสียไม่ไหว
"ยามคับขัน ก็ต้องพึ่งหม่อมฉันอยู่ดี" หมอยาชราเอ่ยขึ้นอีกครา ในแขนเสื้อของนางยังซ่อนหม้อยาใบเล็ก ๆ เอาไว้ หลังจากบดขยำอยู่ครู่หนึ่ง นางก็สกัดกากยาบางส่วนออกจากภายใน
สิ่งนี้มิใช่ของสืบทอดประจำตระกูลของนาง หากแต่เป็นของที่ค้นพบเมื่อไม่นานมานี้ จากตำหนักใต้พิภพแห่งหนึ่งที่พังทลายลง
อย่ามองข้ามกากยาหนึ่งหยิบมือนี้ นี่คือส่วนที่เหลือของโอสถเซียน มีฤทธิ์วิเศษยิ่งในการหนุนรากฐานบ่มเพาะกำลังภายใน มิใช่โอสถวิเศษทั่วไปจะเทียบได้
จริงดังคาด กากยาแทรกซ้อนเข้าสู่ร่างกาย ใบหน้าซีดเซียวของฉู่เซียวก็ปรากฏสีเลือดขึ้นบ้าง ลมหายใจอันเบาบางก็ค่อย ๆ สงบลง
"ขอบคุณ" ตั้งครรภ์แล้วย่อมต่างจากเดิม ภูตมารวิญญาณบัดนี้มีมารยาทนัก แม้แต่น้ำเสียงที่เอ่ยก็นุ่มนวลขึ้นมาก
แต่ดวงตาเล็ก ๆ ของหมอยาชรากลับเบ้เฉียงเป็นพิเศษ ทุกคราที่พบสตรีผู้นี้ ย่อมไม่อาจลืมเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากหวนคืน
ยังจำได้ดีว่าสมัยนั้น นางผู้นี้ยังเคยลดกางเกงของนางเลย จมนางลงในบ่อน้ำ แล้วตบตีเมามันสาบสูญ จนบัดนี้คิดถึงแต่ละครา ยังรู้สึกเจ็บปวดตามร่างกาย
โชคดีที่ยังมีผู้ร่วมชะตากรรมกับนาง ผู้ที่ภูตมารวิญญาณเคยก่อความเดือดร้อนในอดีตก็มิใช่น้อย รวมถึงหยุนเซียวจื่อแห่งภูเขาเทียนชาน หลิงเซียนจื่อแห่งสำนักเต๋า และหลานซินจื่อแห่งถ้ำหลิงหยุน...