ถึงเมืองโบราณชิงเฟิง
ราตรีลึกล่ำผ่านครึ่งคืนแล้ว
ตระกูลจงที่เมื่อครู่ยังอื้ออึงสับสนวุ่นวายทั้งคฤหาสน์ ในที่สุดก็กลับเข้าสู่ความเงียบสงบ รีบจุดไฟตามหาก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อไม่รู้ว่าโจรผู้ร้ายเป็นใคร จะไปตามหาที่ไหน
ฉู่เซียวดุจภูตผีเงียบเชียบ ลอบเข้ามาในตระกูลจงโดยไม่รบกวนผู้ใด หลังเลี้ยวซ้ายขวาไปมาราวครึ่งคืน จึงมาถึงหน้าตำหนักหลังหนึ่ง ก้าวเดียวทะลุกำแพงเข้าไป
เขามายังได้จังหวะดี ในห้องมีหญิงสาวกำลังถอดเสื้อผ้า เพ่งตามองดู ช่างเป็นคุณหนูน้อยร่ำรวยจงหลิงนั่นเอง นางเดิมอยู่ที่สำนักศึกษาชิงเฟิง เมื่อได้ข่าวว่าตระกูลสูญเสียของวิเศษจึงวิ่งกลับมา คืนนี้ลึกเกินไปจึงไม่ได้กลับสำนักศึกษา เพิ่งถอดเสื้อผ้าลงเพียงครู่เดียว ก็เห็นบุรุษคนหนึ่งทะลุกำแพงเข้ามา ยังสวมหน้ากากปีศาจอีกต่างหาก ทำให้นางตกใจสุดหวาด
“อ๊า...!”
“ชึ่ง!”
คุณชายฉู่น้อยทำบาปอีกแล้ว ใช้มือเดียวอุดปากนาง แล้วก็ฉวยจังหวะถอดหน้ากากออก ทำเอาคุณหนูน้อยร่ำรวยเบิกตากลมโต
“คุณหนู?” นอกห้องมีหญิงชราเรียกถาม ไม่ใช่สาวใช้ แต่เป็นผู้พิทักษ์ของนาง ผู้ซึ่งซ่อนเร้นไม่แสดงตัว ฝีมือการบำเพ็ญลึกล้ำ
“ไม่มีอะไร” จงหลิงหัวเราะฮึฮึ เห็นหญิงชราถอยไปแล้ว นางจึงใช้มือหนึ่งก่ายรั้งเสื้อผ้า อีกมือยกขึ้นเกี่ยวหูฉู่เซียวเต็มแรง ดวงตาลุกวาว ดุดันดั่งเสือเมียตัวน้อย “เจ้าโผล่มาจากไหน”
“เจ็บ เจ็บ เจ็บ” ผู้ใดบางคนผิดก็เหลือเพียงหน้าบิดเบี้ยว กลางดึกดื่นแบบนี้ บุกห้องหอสาวมา จะบอกว่ามาคุยธุรกิจได้อย่างไร?
ได้ ได้ ได้
เขาแท้จริงมาคุยธุรกิจจริง ๆ
ตระกูลจงสูญเสียของมีค่าไป ก็เขานี่แหละที่ตามหามาทั้งคืนจนได้คืนมา
“เจ้ายังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร” โกรธก็โกรธ แต่คุณหนูน้อยร่ำรวยก็สงสัยจริง ๆ แผ่นป้ายวิญญาณนางยังตั้งให้คนนี่ไปแล้ว ที่ไหนได้ตัวเด้งดึ๋งปรากฏต่อหน้า ยังแต่งตัวเป็นผีข่มขู่นางอีก