คนเฒ่ายุคนี้ อาวุโสสูงส่ง ตบะยังสูงล้ำ แต่ไม่มีสักกี่ตนที่ยังเหลือหน้าไว้
ผู้เฒ่าถือไม้เท้าหัวมังกรกับยายหลังค่อมในคืนนี้ ก็คือพวกนี้เอง ไม่เพียงใหญ่รังแกเล็ก ยังรุมสองต่อหนึ่งอีกต่างหาก
รู้แจ้งสวรรค์ปะทะขั้นอนัตตาครึ่งบาท เย่โหรวย่อมสู้ไม่ได้ รับกระบี่ไปหนึ่งฟันแล้วก็ยืนหยุดไม่อยู่อีกเลย
ถึงตอนนี้ นางพลังเลือดพินาศยับ ถูกค่ายกลแผ่นยันต์สยองหนึ่งกดขี่ไว้กลางสวรรค์ปฐพี
"สายเลือดของนาง ข้าขอรับไว้เอง" ผู้เฒ่าไม้เท้ามังกรยิ้มเย็นๆ
"สัตว์วิญญาณตัวน้อยของนาง เป็นของเรา" ยายก้นคุ้มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยแสงเลือด
เฮ้อ!
สิ่งที่ตอบโต้ทั้งสองคือเสียงคำรามด่า ดังแทรกออกมาจากแขนเสื้อของเย่โหรว แล้วก็เห็นหัวเล็กๆ ขนฟูโผล่ออกมา
มันคือพังพอนจิ้งจอกขาวนามเยาเยา นับแต่วันนั้นที่ออกจากตระกูลเย่ ก็ตามเจ้านายมาข้างกายตลอด ดันไปชนเข้ากับคนเฒ่าสองผู้ไม่รู้จักคำว่าศักดิ์ศรีพอดี จึงถูกไล่ล่ามาทั้งทาง
ร้องไปก็เปล่าประโยชน์ แม้แต่เย่โหรวยังถูกกดขี่อยู่ ร่างเล็กจิ๋วของมันนี่ ยังไม่พอแซะฟันเลย คืนนี้คงจะได้ถูกส่งกลับบ้านเก่าเป็นแน่
แต่เมื่อมันกำลังสิ้นหวัง สายอายแปลกคุ้นเคยหนึ่งก็ลอยมาจากความมืด ทำให้ดวงตาของมันเป็นประกายสว่างไสว
"อืม?" ผู้เฒ่าไม้เท้ามังกรกับยายก้นคุ้มต่างสัมผัสได้เช่นกัน หันมองพร้อมกัน ก็เห็นร่างเงาคล้าคลึงหนึ่ง
"ตีหมายังต้องมองหน้าเจ้าของมันก่อนนะ?" ฉู่เซียวเอ่ยเรียบๆ น้ำเสียงสงบราบเรียบ "สองท่านนี่ อยู่เบื่อชีวิตกันแล้วสินะ?"
"อายุยังน้อยแท้ๆ ไม่เรียนรู้อะไรดีๆ ไปซะ ดันไปเรียนเขาทำทีเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงาม?" ผู้เฒ่าไม้เท้ามังกรหัวเราะเยาะเย้ย
แต่พอมองเห็นโฉมหน้าของฉู่เซียวชัดเจนขึ้น แม้แต่ยายก้นคุ้มก็ล่าถอยไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ฉู่เส้าเทียน? แล้วเจ้าเด็กนี่มาอยู่ที่แห่งนี้ได้อย่างไร