"ตาย...ไปแล้วงั้นหรือ"
มองดูตัวแคระผิวดำผู้นั้นที่สิ้นลงไป ชาวโลกต่างอ้าปากค้าง เพิ่งขึ้นครองบัลลังก์วันเดียวก็ถูกทำลาย เมื่อว่ากันด้วยจักรพรรดิผู้สถาปนาราชวงศ์ หาจักรพรรดิที่น่าอับอายกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว
"ทำได้งดงามนัก" ประมุขสำนักหวั่นหลงแอบยินดีใจ ฝ่ายผู้เฒ่าฟูโซ่ก็กลั้นหัวเราะไว้ นี่แหละศิษย์ของท่านปราชญ์ เมื่อนิ่งก็เงียบสงบ แต่เมื่อเคลื่อนไหวก็สั่นสะเทือนแผ่นดิน
ผู้พลังใจไม่ใช่เพียงสองคนนั้น ยังมีราชันป่าเถื่อนและเสวียนหลิงจื่อ ต่างแอบชูนิ้วโป้งขึ้นในใจ
จักรพรรดิแห่งต้าฉู่นี่มีความสามารถกว่าทั้งสองคน ลอบปฏิบัติการปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายกับสังหารฮ่องเต้ต่อหน้าสาธารณชนอย่างเปิดเผย มาดภูมิฐานย่อมไม่อยู่ในระดับเดียวกัน
มีคนยินดีก็มีคนเศร้า หรือจะพูดให้ชัดกว่านั้น คือความสะพรึงกลัว ดูเหล่าฝูงชนของฟูจุนและยายตาบอดซิ ใบหน้าซีดเผือด ฉู่เซียววันนี้เข้มแข็งเกินกว่าที่จะจินตนาการไหว
ดาบเมื่อครู่นั้นโหดเหี้ยมรุนแรงเช่นไร มีอนัตตานับสิบตนอยู่ในที่นี้ก็ยังหยุดไม่ได้ หากผู้ที่โดนเข้าคือพวกเขา ย่อมสิ้นใจตาย ณ ที่นั้นเช่นกัน
เงียบสงัด เกาะเทพฮ่องเต้ในชั่วขณะนี้เงียบงันดั่งหลุมศพ ยังมีตัวอักษรใหญ่สองตัวล่องลอยอยู่กลางแผ่นดิน...อับอาย
นี่คือพิธีขึ้นครองบัลลังก์! มีผู้มาเข้าเฝ้ากราบไหว้มากมาย แต่พิธียังเพิ่งเริ่ม ผู้เป็นพระเอกก็จากไปเสียแล้ว งานมงคลกลายเป็นงานศพในชั่ววูบ กลายเป็นงานเลี้ยงศพจริง ๆ ซะแล้ว
"ฉู่เซียว เจ้ามีบาปอันต้องตาย" หลังจากความเงียบนั้น เสียงโกรธเกรี้ยวสุดประมาณดังกึกก้องดั่งฟ้าผ่า ดังสนั่นไปทั่วทะเลหยง
พวกปีศาจรุ่นเก่าโกรธแค้น กระโดดออกมาทีละตน ทั้งสี่ทิศสี่เบื้อง ล้วนมีพลังปราณอนัตตาแผ่ซ่าน
ชั่วขณะนั้น ฆาตสัญญาน่าสะพรึงดั่งคลื่นยักษ์ถล่มทลาย ซัดสาดม้วนคลุ้ม ไม่อาจรู้ว่ามีห้วงฟ้าและแผ่นดินอีกเท่าใดที่ถูกแช่แข็ง
กึก!
เทพแห่งดินที่เดินตามข้างฉู่เซียวกลืนน้ำลายเหวี่ยง ความรู้สึกอยากปลดทุรกันดารเป็นครั้งแรกในชีวิตกำลังท่วมท้นทั่วทั้งร่าง