ปักๆๆ....!
เมื่อเทียบกับแดนเหนือที่ครอบงำด้วยความมืดมนแล้ว ยังมีสำนักบนภูเขาชื่อ "เทียนหยาง" ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศฤดูใบไม้ผลิ เพียงฟ้ายังไม่ทันสาง ก็ตกแต่งโคมไฟผ้าแพรสีสันฉูดฉาด ช่างเป็นงานมงคลยิ่งนัก
มีการจัดงานสมรส
เจ้าบ่าวมีนามสกุลเว่ย์ นามว่าหลง
ชื่อนี้อาจมิใครรู้จักนัก แต่หากเอ่ยถึงบิดาของบิดาผู้เป็นทวดของเขา นามนั้นก็ดังกระฉ่อน: เทียนติ่งจื่อ
ท่านผู้นั้นเป็นใครกัน คือหนึ่งในบรรพชนของสำนักศึกษาเทียนติ่ง หลายสิบปีก่อนได้ชื่อบันทึกอยู่ในบัญชีรุ่นชาง ขอบเขตสูงส่ง ลึกลับวัดได้ยาก
ในฐานะบุตรชายที่ท่านรักยิ่งกว่าสิ่งใด งานมงคลของเว่ยหลงย่อมยิ่งใหญ่ตระการตาราชัน
ผู้มาร่วมอวยพรนับไม่ถ้วน ส่วนใหญ่เดินทางมาจากแดนไกล ศิษย์และแขกเคารพแห่งองค์ราชครู! ผู้อาวุโสและศิษย์แห่งสำนัก! บรรดาอ๋อง ขุนนางชั้นโหว แม่ทัพและเสนาบดีผู้กุมอำนาจทหาร! สุ่มหยิบสักคน ก็มีที่มาไม่เล็ก
"เชิญ เชิญ เชิญ"
"อนุโมทนา อนุโมทนา"
"ท่านเต้าโหววัง วันวานยังไม่พบกัน วรรณะยังคงเยี่ยงเดิม"
หน้าสำนักเทียนหยาง ตั้งแต่เช้ามืดก็คนแน่นขนัด ผู้มาแสดงความยินดี ผู้ต้อนรับ ต่อเนื่องไม่ขาดสาย ผู้รู้ย่อมทราบว่ามีการรับเจ้าสาว ผู้ไม่รู้ย่อมคิดว่าเป็นงานรื่นเริงใหญ่
เรื่องนี้ทำให้ชาวโลกอิจฉาริษยายิ่ง โดยเฉพาะครอบครัวเล็ก ๆ เพราะของขวัญที่ส่งเข้าไปยังไม่มีผู้รับ อย่างไรจะฝืนเข้าไปร่วมดื่มเหล้ามงคล
โลกที่ยึดความแข็งแกร่งเป็นสูงสุด ย่อมต้องมีรากฐานเทียบเท่ากันจึงจะมีการติดต่อกันได้ ทุนรอนไม่ถึงเกณฑ์ ย่อมต้องหลีกไปยืนข้างทาง
"ข้าได้ยินมาว่าทางเหนือกำลังรบพุ่งกันอยู่ สำนักเทียนหยางจัดงานใหญ่โตเช่นนี้... จะเหมาะสมหรือ?"
"มีอะไรไม่เหมาะ? ทวดของเว่ยหลง คือหนึ่งในบรรพชนแห่งสำนักศึกษาเทียนติ่ง"
"ว่าไปก็ถูก แม้แต่สำนักองค์ราชครูยังส่งคนมา ใครกล้าตั้งข้อหา? งานสมรสมิได้ผิดกฎหมาย"
เสียงซุบซิบดังทั่วท้องถนนซอยตรอก เต็มไปด้วยเสียงถอนใจและสรรเสริญ โดยเฉพาะหนุ่มสาวรุ่นเยาว์ ที่ถูกกระทบกระเทือนใจยิ่ง