"ข้า...เอิก!"
หล้าสิบลี้
ฉู่เซียวพุ่งทะยานเข้ามาในนี้ เกือบเสียการทรงตัวโครมครามลงกับพื้น ฆาตกรชั้นฟ้าผู้นี้ ไม่ใช่ว่าสมองมีรูหรอกหรือ? ทั้งที่เป็นถึงกึ่งขั้นอนัตตา แค่ไม่ลงรอยปากเดียวก็ระเบิดตัวเอง
สองครั้งแล้ว บทละครเดียวกัน ได้แสดงให้เขาดูมาแล้วสองครั้ง ถ้าไม่มีหล้าสิบลี้ให้หลบหนี ด้วยร่างเล็ก ๆ ของเขา แม้มีชีวิตแปดดวงก็ไม่พอให้ไอ้คนนั้นระเบิด
"เขาไม่ได้สมองมีรู หรอก แต่มีวิชาหลุดพ้นวิญญาณ" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ลูบคางกล่าว "ถ้าไม่คลาดเคลื่อน ยังไงเขาก็ไม่ตาย ที่ระเบิดไปคือร่างกาย ส่วนวิญญาณซ่อนตัวอยู่ในน้ำเต้าสุรา"
พูดเช่นนี้ ฉู่เซียวก็เข้าใจแจ่มชัด วิญญาณที่เหมือนกันเป๊ะเช่นนั้น ย่อมหลุดพ้นไปในพริบตาที่ระเบิดตัวเอง
แถมน้ำเต้าสุรารูปโฉมไม่น่าดูนั่น วัสดุช่างเลิศเลอจริง ๆ กระทั่งการระเบิดของผู้ก้าวครึ่งสู่อนัตตา ก็ยังทำลายมันไม่ได้
วิชาหนึ่งที่ช่วงชิงสรวงสรรค์
ฝ่าเป่าหนึ่งที่วิปริตสุดประมาณ
สองสิ่งนี้มาประจบกัน...เป็นคู่แท้ ๆ!
ฆาตกรชั้นฟ้าเช่นนี้ จะไปลอบสังหารก็ไม่ต้องแอบแร้งแอบเร้น ชนตรง ๆ ก็ได้ ระเบิดตัวเองเอาเป้าหมายตาย ก็เพียงเปลี่ยนเปลือกกายใหม่เท่านั้น
"เกิดได้ครั้งหนึ่งสอง ไม่มีครั้งสาม" ฉู่เซียวสบถในใจ รู้ความสามารถของอีกฝ่ายแล้ว วันหน้าหากได้พบกันอีก ถ้าไม่ฆ่ามันให้ตายคาหน้า ก็ไม่สมควรแบกนามสกุลฉู่
สบถแล้ว จึงนั่งขัดสมาธิ บำบัดแผลใหญ่! ความตายรอดได้ แต่ทุกข์ทรมานหนีไม่พ้น การระเบิดหนึ่งของผู้ก้าวครึ่งสู่อนัตตา เขาโดนแรงสะเทือนตกค้าง แค่แรงสะเทือนตกค้างก็เพียงพอให้เขาทรมานแสนสาหัส
นี่ก็แค่เรื่องเล็ก ที่หนักใจยิ่งกว่าคือ ทางเข้าคงที่ แต่ทางออกสุ่ม แรก ๆ ที่ฝืน ๆ มาถึงเยวี่ยตะวันตกได้ ถ้าตกไปไกลแสนไกล ย้อนกลับมาช่วยภรรยา ก็กลัวว่าจะสายเกินแก้ไปแล้ว
เอ่ยถึงน้องเหยา หลายวันแล้วที่ไม่ได้ออกจากห้อง ก็อยากออกไปหายใจหายคอบ้าง แต่เชียวนะ ติดอยู่ในตำหนักแห่งหนึ่ง ไปไหนไม่ได้เลย
สำนักศึกษาไจซิงก็ไม่ได้ทารุณนางมากนัก อย่างน้อยตำหนักที่คุมขังนางอยู่นี้ ทัศนียภาพร่มรื่น มีภูเขาหินประดับ มีน้ำพุ มีสระวิญญาณ มีทั้งดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดารา