สังหาร!
บรรพบุรุษอินเยว่ตะโกนร้องดังกึกก้อง เกรี้ยวกราดด้วยพลังชั่วร้ายท่วมฟ้า ก้าวข้ามม่านฟ้าพุ่งเข้าโจมตี ฝ่ามือหนึ่งหนักอึ้งดั่งภูเขาผลักดันแรงกล้า กวาดล้างความว่างเปล่า
"รบ!" ฉู่เซียวย่อมไม่ยอมด้อยไปในด้านความห้าวหาญ กำหมัดแน่น ลวดลายลับแขนกิเลนหมุนวนไหล แสงหมัดดวงหนึ่งแข็งแกร่งโหดร้ายเด็ดขาด
ปัง!
หมัดปะทะฝ่ามือ สายฟ้าผุดขึ้นฉับพลัน แรงสะเทือนที่เหลืออย่างแสงออร่า กางกินฟ้าดิน ชนจนกำแพงเมืองแดนใต้สั่นสะเทือนฮือฮา
ฝ่ายตรงข้าม กองทัพอินเยว่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เงาร่างพลัดตกนอนเป็นแถว ทหารที่รากฐานการบำเพ็ญอ่อนแอ ร่างกายแตกร้าวสิ้นสภาพกันต่อหน้าต่อตา
เหลียวดูผู้ต่อสู้ ฉู่เซียวดั่งเสาหินศักดิ์สิทธิ์ มั่นคงไม่สั่นไหว แต่ประมุขอาวุโสอินเยว่กลับต้องถอยหนึ่งก้าว กระดูกฝ่ามือแตกละเอียด เลือดไหลพราก
"นี่..." กองทัพอินเยว่แทบไม่อาจเชื่อ การปะทะกันตรง ๆ หมัดเดียวของขั้นเก้าที่แท้ กลับสามารถขับไล่ขั้นวิญญาณอนัตตาได้ หากตัดสินชั่วนาทีนี้ ประมุขอาวุโสย่อมพ่ายแพ้ราบคาบ
"ห้าวหาญนัก!" ทหารและแม่ทัพต้าซวนโหวกเหวกดังดั่งสายฟ้า ตะโกนกึกก้องที่สุดย่อมหนีไม่พ้นพวกแห่งสำนักศึกษาชิงเฟิง หลายวันไม่ได้พบอาจารย์อาน้อย แทบไม่เชื่อสายตาว่าท่านแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
"ศิษย์ของท่านปราชญ์ดีนัก!" ประมุขอาวุโสอินเยว่โกรธเกรี้ยวดั่งอัสนีบาต ดวงตาแดงก่ำ เงาวิชาอันแปลกประหลาดค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายใน
เขาปลุกวิชามหาสังหาร แปลงร่างออกมาเป็นใบหน้าผีอันบิดเบี้ยว บังฟ้าบังดวงอาทิตย์ ปากกว้างใหญ่เปิดอ้า ดั่งกลืนกินภูเขาใหญ่ได้ทั้งลูก
สิ่งที่ตอบโต้ คือเสียงกระบี่กึ่งกลางทิ่มแทงวิญญาณ ฉู่เซียวยืมพลังธรรมชาติแห่งดาบ แสงดาบนับพันหลอมรวมเป็นหนึ่ง ฟันเดียวแหวกใบหน้าผีขาดสองท่อน
"สูญสลาย!"
ประมุขอาวุโสอินเยว่ก้าวย่างสู่ฟ้า กลางหว่างคิ้วมีแสงเรืองรองวาบพุ่ง มีดาบวิญญาณหนึ่งเล่ม ฟันลงด้วยพลังมหาศาล ไม่สนใจการป้องกันร่างกาย เข้าโจมตีวิญญาณโดยตรง