ไม่ฟังเรื่องราวนอกหน้าต่าง มีแต่อ่านคัมภีร์ของบรรพชน หากอ่านจนจบแล้ว ย่อมถึงเวลาออกไปเดินเที่ยวเสียที
ฉู่เซียวและจักรพรรดิปฐพีจึงออกจากก่วงหลิงในยามวิกาล ก่อนจากไป ฉู่เซียวยังฝากตราประทับของดาบไว้ที่เมืองด้วย
จักรพรรดิปฐพีรู้ดี หนูน้อยนี่แกล้งออกเดินทางแบบไม่เปิดเผยฐานะ แท้จริงคือออกสำรวจจุดยุทธศาสตร์ไปทั่วแผ่นดิน
การสำรวจที่ว่านั้น หมายถึงทุกครั้งที่มาถึงที่ใด จะสลักตราประทับไว้ ณ ที่นั้น เป็นทั้งญาณรับรู้และเครื่องนำทาง ใครกล้าก่อกวนในแผ่นดินมหาฉู่ ต้องเผชิญดาบที่พุ่งทะยานข้ามพันลี้ของเขาอย่างแน่นอน
เมื่อพูดถึงวิถีดาบของเขา จักรพรรดิปฐพียังรู้สึกวูบวาบร้อนผ่าวในใจ จอมดาบที่เหนือกว่าประมุขกระบี่ชิงเฟิง รับดาบเขาหนึ่งที ไม่ตายก็ต้องเสียครึ่งชีวิต
ก็ด้วยเหตุนี้ ฝูงผีเฒ่าแห่งทะเลมืดจึงไม่กล้าออกอารมณ์ ธนูย่อมยิงใส่นกที่ยื่นหัวออกมาก่อน ใครออกมา คนนั้นตาย
หากตัดเรื่องฝ่ายออกไป เขามองหนูน้อยคนนี้ก็ตาถูกตาดี หรือจะพูดให้ชัดก็คือ...เสียดายในความเป็นอัจฉริยะ อัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่ง หลายพันปีจึงจะมีสักคน
แต่น่าเสียดาย! สภาพของเด็กคนนี้ไม่ค่อยดี อายุขัยที่เหลือน้อยยิ่งกว่าเขาผู้เฒ่าคนโบราณซะอีก
"เจ้าก็เหลืออายุไม่มากเหมือนกัน ไม่สมควรหรือ เราสองคนนี้จะสาบานเป็นพี่น้องกัน?" จักรพรรดิปฐพีบี้หนวด กล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย
"ไม่หวังเกิดวันเดือนปีเดียวกัน" ฉู่เซียวยกจอกเหล้าดื่มหนึ่งคำ เหลือบมองชายชราตัวเล็ก แล้วเอ่ยต่อครึ่งหลัง "แต่ขอให้ตายวันเดือนปีเดียวกัน?"
"ถนนสู่ปรโลกไกลนัก เราสองคนจะไปเป็นเพื่อนกัน"
"เช่นนั้น เราสองพี่น้องไปบุกสังหารที่มหาสมุทรห้วงทมิฬสักรอบดีไหม? ไม่ตายไม่เลิก"
"หยุดเถอะ"
ครั้นทั้งสองปรากฏกายอีกคราว ก็มาถึงด่านชายแดนแดนใต้แล้ว ทุกสิ่งรอการฟื้นฟู ป้อมปราการใหญ่นี้ก็เช่นเดียวกับเยวี่ยตะวันตก สร้างกำแพงเมืองก่อสร้างเรือนราษฎร์ ตั้งแต่บนลงล่าง ล้วนแรงงานกันอย่างครึกครื้น
เมื่อเหลือบมองนอกกำแพงเมือง ก็เห็นแต่ร่างมนุษย์แน่นขนัด ล้วนเป็นผู้ลี้ภัยจากอาณาจักรดวงจันทรา ที่ไม่มีทางมีชีวิตรอด จึงมาขอหาเลี้ยงชีพที่นี่