ร่างที่ควรตายไปแล้วมีแสงสีเขียวรายล้อม ร่างกายค่อย ๆ ขยับขึ้นลง เริ่มหายใจอีกครั้ง
“แค่ก—แค่ก ๆ—”
อวี๋จือเซี่ยเหมือนคนที่กำลังจะขาดใจอยู่ดี ๆ ก็ได้รับอากาศหายใจ เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วหอบหายใจและไออย่างรุนแรง สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตในร่าง เธอพลันลุกพรวดขึ้น
ร่างกายที่เพิ่งฟื้นฟูการทำงานยังไม่คล่องนัก เธอจึงพยุงตัวกับกำแพงและพักหายใจครู่หนึ่ง
งั้น... ตอนนี้เธอฟื้นคืนชีพแล้วเหรอ?
อวี๋จือเซี่ยไม่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ เธอยื่นมือออกไป มองแสงสีเขียวจาง ๆ ที่ค่อย ๆ เอ่อล้นจากฝ่ามือ พร้อมพลังชีวิตที่สัมผัสได้อย่างชัดเจน
คนที่ควรตายไปตั้งแต่วันแรก ๆ ของวันสิ้นโลกกลับปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้งั้นเหรอ?
แถมยังเป็นพลังพิเศษสายรักษาที่หายากที่สุดเสียด้วย
นับว่าเคราะห์ร้ายกลายเป็นดีสินะ
ตอนนี้อวี๋จือเซี่ยไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น สิ่งสำคัญที่สุดคือเซิ่งจิ้น
เธอเดินไปข้างหน้าต่าง มองศีรษะผู้คนที่เบียดเสียดกันอยู่ใต้หมอกสีเทา ผ่านหน้าต่าง เธอยังได้กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นศพเน่าที่อบอวลในอากาศ
“แย่แล้ว...” อวี๋จือเซี่ยจุ๊ปากเบา ๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด
สถานการณ์ตอนนี้เหมือนถูกฝูงซอมบี้ล้อมเมือง เธอจะออกไปตามหาเขาได้ยังไง? แค่ก้าวออกจากห้องผู้ป่วยก็คงถูกฝูงซอมบี้ฉีกเป็นชิ้น ๆ แล้ว
เดี๋ยวก่อน...
จู่ ๆ อวี๋จือเซี่ยก็นึกอะไรขึ้นมาได้
ตามหลักแล้วประตูห้องผู้ป่วยไม่ได้ล็อก ตั้งแต่เธอตายจนฟื้นขึ้นมาก็ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงไม่มีซอมบี้เข้ามาสักตัว?
ถึงขั้นไม่ได้ยินเสียงซอมบี้มาเคาะประตูด้วยซ้ำ
อวี๋จือเซี่ยสวมชุดผู้ป่วย ร่างผอมบางของเธอเหมือนดอกไม้สีขาวโดดเดี่ยวที่ผลิบานอยู่บนหน้าผา ลมพัดมาทีไรก็สั่นไหวราวกับจะร่วงหล่น ทว่ากลับงดงามสะดุดตา
ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากไร้สี หางตาแต้มสีแดงระเรื่ออยู่เสมอ ยิ่งเพิ่งร้องไห้มา สีจึงเข้มขึ้นและยิ่งดึงดูดสายตา
เธอพยุงกำแพง นิ้วเรียวขาวจนเห็นข้อกระดูกชัด แขนเสื้อเลื่อนลงเผยให้เห็นกระดูกข้อมือที่นูนขึ้นมาราวกับหยกเย็นชิ้นเล็ก ๆ เท้าเปล่าของเธอแตะพื้น ข้อเท้าขาวบางมีสีชมพูจาง ๆ อวี๋จือเซี่ยค่อย ๆ เดินไปยังประตู
เสียงคำรามคล้ายอยู่ไกลจากห้องผู้ป่วยนี้มาก นอกกระจกมืดสนิท
เธอลองดึงประตูที่ปิดสนิทให้เปิดออก
เสียงบานพับหมุนดังแสบแก้วหูเป็นพิเศษในความเงียบงัน
อวี๋จือเซี่ยหรี่ตา สิ่งแรกที่เห็นคือดอกไม้
ดอกทานตะวันช่อหนึ่งเปื้อนคราบสีแดงคล้ำ กลีบดอกเหี่ยวเฉาเพราะถูกเลือดเปรอะเปื้อน ถึงอย่างนั้นก็ยังมีใครบางคนกำมันไว้แน่นด้วยวิธีที่แทบจะเรียกว่าดื้อรั้น
มือนั้น...
เธอคุ้นเคยกับมือนั้นเหลือเกิน
นิ้วยาว ข้อมือนูนขึ้นเล็กน้อย บนนิ้วชี้ข้างซ้ายยังมีรอยจาง ๆ เป็นวง นั่นคือรอยที่เหลืออยู่หลังถอดแหวน
ลมหายใจของเธอสะดุด เธอไล่มองขึ้นไปตามแขน
เซิ่งจิ้นยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สวมเสื้อเชิ้ตสีเทาตัวเดียวกับที่เธอเพิ่งเห็นในวิดีโอ ไหล่ซ้ายมีรอยแผลจากการถูกข่วนลึกจนเห็นกระดูก ขอบแผลดำคล้ำ แต่ไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว ผิวของเขาเป็นสีเทาอมเขียวผิดปกติ เส้นเลือดใต้ผิวปูดนูนราวกับกิ่งไม้แห้ง ดวงตาคู่นั้นเคยคมกริบ แต่ยามมองเธอมักอ่อนโยนเสมอ บัดนี้กลับถูกม่านสีเทาขาวปกคลุม รูม่านตาขยายกว้างและขุ่นมัว
ลำคอของอวี๋จือเซี่ยเหมือนถูกบางอย่างบีบรัดแน่น เธออยากกรีดร้อง แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับเป็นเพียงเสียงลมหายใจสั้น ๆ คล้ายลูกสัตว์ที่ถูกเหยียบคอ
“เซิ่ง... จิ้น?”
เสียงเธอสั่นจนแทบขบสองคำนั้นไม่ชัด
เซิ่งจิ้นไม่ขยับ
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เอียงศีรษะ ส่งเสียงครางต่ำ ๆ จากลำคอ ราวกับเสียงคร่ำครวญของสัตว์ร้ายกลางฤดูหนาว
นิ้วมือของเขาหดเกร็งคล้ายชักกระตุก กำช่อดอกไม้แน่นยิ่งกว่าเดิม
ของเหลวสีคล้ำซึมออกมาตามซอกนิ้ว เป็นเลือดเน่า หรือของเหลวหยดสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ เธอแยกไม่ออกแล้ว
“นาย...”
อวี๋จือเซี่ยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
นี่คือเจ้าหมาน้อยเซิ่งของเธอ
เธอฉุกคิดอะไรบางอย่าง จึงหันขวับมองไปรอบ ๆ
ผนังทางเดินเปื้อนของเหลวสีดำคล้ำ พื้นมีซากซอมบี้หลายร่างนอนเกลื่อน บางร่างกะโหลกแตก บางร่างคอหัก บางร่างถูกฉีกเปิดอกออกอย่างโหดเหี้ยม
ส่วนด้านหลังเซิ่งจิ้น มีพื้นที่ว่างเปล่าในรัศมีราว 3-4 เมตร โดยมีเขาเป็นจุดศูนย์กลาง
ซอมบี้ที่อยู่นอกเขตราวกับหวาดกลัวไปตามสัญชาตญาณ
หวาดกลัวซอมบี้พวกเดียวกันที่ยืนเฝ้าประตู ทั้งที่ควรเป็นพวกเดียวกับพวกมัน
อวี๋จือเซี่ยค่อย ๆ ย่อตัวลง
เธอเห็นบาดแผลเต็มขาของเซิ่งจิ้น ทั้งรอยกัด รอยข่วน และบาดแผลฉีกขาดที่ดูเหมือนเกิดจากการใช้มือเปล่ากระชาก เสื้อเชิ้ตด้านหน้าของเขาถูกฉีกขาดไปเป็นแถบ เผยให้เห็นแผ่นอกซูบผอมจนเห็นซี่โครง และบาดแผลที่ลากจากไหล่ถึงเอว ราวกับผ่าร่างเขาออกเป็นสองซีก
แต่เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับกลอนประตูที่ตรึงแน่น ไม่ยอมให้สิ่งใดเข้ามา
สายตาของอวี๋จือเซี่ยเลื่อนไปหยุดที่ช่อทานตะวันอีกครั้ง
เจ้าหมาน้อยเซิ่งชอบส่งดอกไม้ให้เธอเสมอ
ดอกไม้เหล่านั้นสดใหม่ มีหยาดน้ำค้างเกาะ และถูกเด็กหนุ่มเงอะงะประคองไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม
แต่ตอนนี้ กลีบดอกไม้ทั้งหมดหงิกงอและแห้งกรอบ กลายเป็นสีเหลืองเทาสกปรก ก้านดอกถูกกำแน่นจนแทบหัก
น้ำตาเอ่อขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน
อวี๋จือเซี่ยคุกเข่าลงบนพื้น หัวเข่ากระแทกกระเบื้องเย็นเฉียบจนเธอสูดปากด้วยความเจ็บ เธอเงยหน้ามองเขา ผ่านม่านน้ำตาพร่ามัว ใบหน้าสีเทาอมเขียวและดวงตาใสราวผลึกของเขาเต็มไปด้วยบางสิ่งที่เธออ่านไม่ออก
บางทีเขาอาจจำไม่ได้แล้วว่าเธอเป็นใคร
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเฝ้าอยู่ตรงนี้
เธอยื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะลงบนมือที่กำดอกไม้ของเขา
ผิวของเขาเย็นและหยาบกระด้าง ราวกับเปลือกไม้ที่ตายแล้ว
ทันทีที่มือของเธอทาบลงไป ลำคอของเขาก็ส่งเสียงครางชัดเจนขึ้น นิ้วมือกระตุกเกร็งเล็กน้อย
คล้ายอยากคลายมือ หรือไม่ก็อยากกำให้แน่นกว่าเดิม
“เจ้าหมาน้อยเซิ่ง” เธอเรียกเขาทั้งน้ำตา เสียงแตกพร่า “เซิ่งจิ้น...”
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงต้นฉบับขึ้นมา ในฐานะตัวร้ายคนสุดท้ายของนิยาย ทำไมเขาถึงปรากฏตัวช้าขนาดนั้น ทำไมช่วงแรกถึงแทบไม่มีใครพูดถึงเขาเลย
ในอดีตที่เธอตายไปแล้ว เซิ่งจิ้นที่กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว เคยกอดช่อทานตะวันอยู่ลำพังแบบนี้ เฝ้าประตูที่ไม่มีวันเปิดอีกตลอดไป จนสัญชาตญาณซอมบี้กัดกร่อนเจตจำนงของเขาจนหมดสิ้นหรือเปล่า?
ดวงตาของเซิ่งจิ้นไม่มีจุดโฟกัส ม่านสีเทาขาวราวกับน้ำค้างแข็งที่ไม่มีวันละลาย
แต่ศีรษะที่เอียงอยู่ของเขากลับค่อย ๆ ตั้งตรง หันมาทางเธอ
“ฮ่อก—ฮ่อก—”
ซอมบี้ได้กลิ่นเนื้อสด รูม่านตาสีหม่นอาจหดลงเล็กน้อย เขาขยับริมฝีปาก แยกเขี้ยวใส่อวี๋จือเซี่ย
เขาคล้ายใช้เวลายืนยันอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่เธอด้วยความเร็วสุดกำลัง หมายจะฉีกทึ้งแล้วกลืนกินเธอ
ซอมบี้โผเข้ามากอดพร้อมดอกไม้เหี่ยวเฉา กลิ่นเน่าเปื่อยและเลือดคละคลุ้ง
อวี๋จือเซี่ยกางแขน โอบกอดโลกทั้งใบของเธอไว้