"แม่ไม่เป็นไร แม่ดีใจ!" ชุนนีโอบลูก ๆ ไว้ ปลอบใจเด็ก ๆ
อู๋จื้อชิวรู้สึกไม่สบายใจเหมือนกัน ชาติก่อนเธอชีวิตแย่ แต่ภรรยาของน้องรองดูแลครอบครัวของเขามาสิบกว่าปี ทำงานหนัก ไม่เคยบ่นสักคำ ความทุกข์ของเธอไม่เกี่ยวกับคนอื่น ตรงกันข้าม เธอกลับปฏิบัติต่อคนอื่นด้วยความเย็นชามาโดยตลอด
ชาตินี้แม้เธอไม่หวังพึ่งใคร แต่คนอื่นจริงใจกับเธอ ทุ่มเทให้เธอ เธอก็ไม่อาจทำร้ายน้ำใจคนได้
"แม่ เงินหนูไม่เอา ขอแค่แม่มองหนูอยู่ในสายตาก็พอ!" ชุนนีเช็ดน้ำตา ริมฝีปากยิ้มบาง ๆ
"แม่ให้ก็เก็บไว้ ซื้อเสื้อผ้าสองชุดใส่เอง ว่างก็ออกไปเดินเล่น งานบ้านให้เฟิ่งชุนลูกสามกับพวกเขาทำ!" อู๋จื้อชิวไม่รู้จะพูดคำสวย ๆ งาม ๆ อย่างไร ชุนนีอายุไม่มาก แค่ยี่สิบห้า ยังอยู่ในวัยที่ควรจะเบ่งบาน แต่กลับต้องหมกตัวอยู่บ้านทำงานบ้านทุกวัน เป็นเหมือนแม่บ้านคนหนึ่ง แบบนี้ไม่ยุติธรรมกับเธอเลย
"แม่ให้ก็รับไว้ จะให้ซื้อเสื้อผ้าก็ซื้อ!" ลี่หมานชางก็พูดไม่เก่ง แต่เขารู้สึกเสมอว่าลูกสะใภ้คนนี้ดี ไม่รังเกียจพวกเขา ทุกวันทำอาหารตามรสนิยมของพวกเขา เลี้ยงลูกก็ดี
ภรรยาของพี่ใหญ่หน้าตาดีมีการศึกษาจะมีประโยชน์อะไร เวลากลับมาบ้านมองพวกเขาด้วยสายตาเอือมระอา ตัวเองก็มาจากครอบครัวชาวนา ยังดูถูกครอบครัวชนชั้นแรงงานของพวกเขาอีก
น้องรองยัดเงินใส่มือภรรยา เงินนี้หมายถึงการยอมรับจากครอบครัว! ต้องรับไว้
"ขอบคุณพ่อแม่!" ชุนนีซาบซึ้งน้ำตาไหลไม่หยุด
"เอาล่ะ ไปนอนได้แล้ว!"