บ้านรวม
วันนี้ทั้งอู๋จื้อชิวและลี่หมานชางต่างก็กลับมาถึงบ้าน
สามีภรรยาคู่นี้กลับจากกินข้าวร้านนอกมา อู๋จื้อชิวจุดไฟที่เตียงแอน่ะ ส่วนลี่หมานชางก็จุดเตาไฟ
สองสามีภรรยาก็อาบน้ำแต่งตัวเตรียมจะนอน
ในห้องโถง น้องสามกับหลี่เฟิงฉุนรอจนตาแทบจะถลน รอจนหิวจนตาลายไปหมด
แต่ก็ไม่เห็นอู๋จื้อชิวจะก้าวเข้าครัวสักที
พออู๋จื้อชิวเตรียมจะปิดประตูนอน
น้องสามก็ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
"แม่ ไม่ทำข้าวเหรอ"
"ไม่ทำ"
"ทำไมล่ะ"
"ลดความอ้วน!"
น้องสาม... แม่เขาเองก็ผอมเหลือแค่แปดเก้าสิบกว้ากว่ากิโล ลมพัดแรงๆ หน่อยก็เกือบปลิวแล้ว ยังต้องลดอะไรอีก?
"แม่ พวกเรายังไม่ได้กินข้าวเลยนะ!"
"อ้อ!" อู๋จื้อชิวตอบแค่เสียงอ้อ แล้วก็เตรียมจะปิดประตู
"แม่! พวกเรายังไม่ได้กินข้าว!" น้องสามแหวขึ้นเสียงดัง
"จะตายหรือไง! ตะโกนอะไรตะโกน ยังไม่ได้กินข้าวก็ทำเองสิ ไม่มีมือไม่มีเท้ารึไง! มาร้องกับแม่ทำไมวะ!" อู๋จื้อชิวเอามือเท้าเอว แล้วจ้องเขม็งไปที่น้องสาม
น้องสามกลืนน้ำลายลงคอ "ไม่ใช่ป่ะแม่ คือแม่ไม่ทำให้พวกเรากินแล้วเหรอ"
"ทำไมต้องให้แม่พวกแกทำข้าวให้กินด้วย พวกแกโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ใช่ควรให้พวกแกเลี้ยงแม่กับพ่อ แล้วทำข้าวให้พวกเรากินเหรอ?" ลี่หมานชางหน้านิ่วคิ้วมุ่น
"พ่อ พวกเรายังไม่แต่งงานเลย ครอบครัวไหนๆ ก็แม่ทำข้าวให้ลูกกินทั้งนั้นแหละ!"
"ครอบครัวไหนที่ลูกยังไม่แต่งงานแล้วส่งเงินเดือนให้พ่อแม่หมดบ้าง ครอบครัวไหนที่ลูกเชื่อฟังพ่อแม่ทุกอย่างบ้าง!" อู๋จื้อชิวถามกลับ
พอพูดถึงเรื่องเงินเดือน น้องสามก็หดคอทันที เงินเดือนสองสามร้อยของเขาน่ะ ยังไม่พอใช้ส่วนตัวเลย! ถ้าต้องส่งให้พ่อแม่ทั้งหมด แล้วเขาจะมีเงินไปชวนเหม่ยนาไปดูหนังกินข้าวได้ยังไง