วันนี้ยังไงน้องสามก็ต้องงัดเอาเนื้อจากพี่สาวสักชิ้นให้ได้
เฟ่งหลานสีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ "น้องชาย บ้านนี้เช่าให้ทางราชการเป็นหอพักแล้ว เป็นของทหารกองหนุนในแผนกอาวุธ เซ็นสัญญากันไปแล้ว!"
"พี่สาว! แค่ไหนแค่กัน! ฉันก็ไม่ได้ไม่จ่ายค่าเช่าให้นะ แกดูถูกฉันหรือเปล่า กลัวฉันจ่ายไม่ไหวเหรอ?" น้องสามหน้านิ่วคิ้วขมวด กำลังจะโกรธ
"ลุง บ้านมันให้เช่าไปแล้ว จะไปบังคับแม่หนูทำไมก็ไม่มีประโยชน์!" หม่านหม่านไม่พอใจท่าทีของลุงที่มีต่อแม่
"พี่สาว แกยังพูดว่าแกไม่มีเงิน ค่าเช่าบ้านไม่ใช่เงินเหรอ? แกกลัวฉันใช้คืนไม่ได้ใช่ไหม? แกดูถูกฉันใช่ไหม!" น้องสามเอียงคอตะโกน
"ค่าเช่าของทางราชการไม่ได้จ่ายตรงให้ฉัน เขาทำบัญชีเงินฝากให้หม่านหม่าน ค่าเช่าแต่ละปีเอาเข้าบัญชีหม่านหม่านให้เลย!" นี่เป็นคำแนะนำของอู๋จื้อชิว ตอนนี้เฟ่งหลานก็ทำงานแล้ว มีรายได้พอเลี้ยงสองแม่ลูก ค่าเช่าบ้านก็เก็บให้หม่านหม่านไว้ เอาไว้เรียนมหาวิทยาลัยหรือไปต่างประเทศ
เฟ่งหลานก็เห็นด้วยแน่นอน เธอก็กลัวตัวเองมือหนัก เก็บเงินไม่อยู่ ตอนหม่านหม่านจะเรียนมหาวิทยาลัยจะไปหาเงินที่ไหน
"ลุง เงินนั้นเป็นของหนู อย่าหวังเลย!"
สายตาของน้องสามเพิ่งจะทอดมาที่หม่านหม่าน คำพูดไร้ความปราณีของหม่านหม่านก็เอ่ยออกมาจากปากเล็กๆ
น้องสามเดือดจัด "พี่สาว แกสอนลูกแบบนี้เนี่ยนะ!"
"แม่สอนหนูมาดี อย่างน้อยหนูก็ไม่ไปยืมเงินคนอื่นแล้วไม่ได้ก็เดือดดาล หนูยังรู้จักรักษาหน้าตัวเอง!" หม่านหม่านหน้าตาบึ้งตึง ไม่ยอมอ่อนให้ลุงคนนี้