"พาฉันไปด้วย พาฉันไปด้วย!"
"นายบอกว่าถ้าฉันยอมร่วมมือ นายจะปล่อยฉันไป!"
"พาฉันหนีไปด้วยกันสิ!"
หลังจากเจิงเซิงวิ่งหนีไป เฉินคุนและหลี่นาก็แบกหลัวฮ่าว หมุนตัววิ่งหนีตาม กองทัพใหญ่ก็หนีกันไปก่อนหน้านั้นแล้ว
ที่เดิมเหลือเพียงหลี่หลงฮ่าวที่ถูกตัดแขนตัดขาจนเป็นท่อน ๆ กำลังดิ้นไปมาบนพื้น ส่งเสียงร้องครวญคราง
แขนขาของเขาถูกตัดขาดทั้งหมด ตอนนี้สิ่งพิกลกำลังฟื้นคืนชีพ และไม่มีใครช่วยเขา เขาตายแน่!
แต่ตอนนี้ เจิงเซิงที่ไหนมีเวลามาสนใจเขา
แม้แต่เฉินคุนและคนอื่น ๆ เขาก็ไม่มีเวลาดูแล
ช่วงที่ผ่านมา เฉินคุนเคยอธิบายข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งพิกลมากมายให้เขาฟัง ทำให้เขาเข้าใจถึงความน่าสะพรึงกลัวของสิ่งพิกลมากขึ้น
สิ่งพิกลตัวเล็ก ๆ สองสามตัวที่เขาเจอครั้งที่แล้ว น่าจะเป็นพวกที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาสิ่งพิกล
ตราบใดที่มองเห็นสิ่งพิกลตัวเล็ก และมีไอเทมที่สามารถทำร้ายสิ่งพิกลได้ นักสู้ลำดับขั้นหนึ่งทั่วไปก็สามารถฆ่ามันได้
แต่สิ่งพิกลระดับชางกุย พลังของมันได้เปลี่ยนแปลงไปในเชิงคุณภาพแล้ว
สิ่งพิกลระดับชางกุยแต่ละตัวสามารถควบคุมชางกุยได้เป็นร้อยตัว แม้แต่ตัวที่แข็งแกร่งก็สามารถควบคุมชางกุยได้เป็นพันตัว กระจายไปทั่วฟ้าดิน
บวกกับคุณสมบัติที่ฆ่าไม่ตายของสิ่งพิกล ชางกุยเหล่านี้จึงมีพลังฟื้นฟูที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ในสถานการณ์ปกติ การจะฆ่าสิ่งพิกลใหญ่ระดับชางกุยหนึ่งตัว ต้องรวมนักสู้ลำดับขั้นสองที่แข็งแกร่งอย่างน้อย 5 คนขึ้นไป
และในนั้นต้องมีลำดับระดับ B อย่างน้อยสองคน
ดังนั้น พวกเขาที่เจอสิ่งพิกลใหญ่ระดับชางกุยเข้า แทบจะตายแน่นอน ทำได้เพียงวิ่งหนี!
ครั้งก่อนที่เมืองซานเฉียว พวกเขารอดมาได้เพราะไม่ได้เผชิญหน้ากับแมงมุมหน้าคนโดยตรง และวิ่งหนีได้เร็ว