เจิงเซิงรีบก้มหน้าลง พร้อมกับกดหัวของเสี่ยวเฮยจื่อลงไปด้วย ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
คนในทีมยังคงพูดคุยหัวเราะกัน เพลิดเพลินกับความสุขที่รอดตายมาจากความตาย แต่เจิงเซิงกลับรู้สึกว่าอากาศจู่ๆ ก็เย็นวาบลงมา ราวกับอากาศติดลบห้าองศาแต่ใส่เสื้อแขนสั้น หนาวจนแทงทะลุกระดูก
ให้ตายเถอะ ไอ้พวกสิ่งสกปรกตามมาด้วยแล้ว พวกแกยังหัวเราะกันได้อีกเหรอ!
ด้วยประสบการณ์จากครั้งก่อนที่เจอสิ่งพิกล เจิงเซิงไม่ได้ส่งเสียงอะไร แค่พาเสี่ยวเฮยจื่อค่อยๆ ถอยห่างจากกลุ่มคนที่ถูกเงื้อมรอยเท้าดำตามติด ออกห่างจากพวกเขา
ข้างกาย
จางชิงตั้งแต่วันนั้นมา ก็คอยตามอยู่ไม่ห่างจากเจิงเซิง คอยหาโอกาสเข้าไปทำความรู้จัก อยากจะจับกลุ่มกับเจิงเซิง เพื่อหาข้าวของเครื่องใช้ด้วยกัน แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ยอมสนใจเธอเลย
ปกติเจิงเซิงจะพาหมำดำอยู่หลังสุดของทีม เธอจึงคอยตามอยู่ท้ายแถวเหมือนกัน
แต่เมื่อครู่เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า เจิงเซิงเบียดฝูงชนฝ่าวงไปข้างหน้า วิ่งขึ้นมาอยู่หัวแถวของทีมได้ยังไง
"อยู่ดีๆ วิ่งมาข้างหน้าทำไมนะ?"
จางชิงรู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้คิดมาก รีบตามไปด้วย
เจิงเซิงไม่ได้สนใจจางชิงที่ตามมา เขาให้เสี่ยวเฮยจื่อดูแล้ว ผู้หญิงคนนี้ข้างหลังไม่มีสิ่งสกปรกตามมา
แล้วตอนนี้เขากำลังปวดหัวกับอีกเรื่องหนึ่ง
ทีมถูกสิ่งพิกลที่ไม่รู้จักจ้องเอาไว้ และดูเหมือนว่าไม่มีใครรู้ตัว มีเพียงเสี่ยวเฮยจื่อที่มีสายเลือดปราบสิ่งชั่วร้ายเท่านั้นที่พบความผิดปกติ