“คนนั้นน่ะ ไม่ใช่คนที่ใส่หมาดำตัวนึงตลอดเวลาหรอกเหรอ”
“ใช่ ฉันก็จำเขาได้ ตอนนั้นมีคนจะมาแย่งหมาไป เขาเอามีดฟันขาสามคนนั้นทิ้งเลย นึกว่าพวกนั้นตายหมดไปแล้ว”
“ตอนนั้นฉันคิดว่าเขาแค่โหดร้าย ตอนนี้ดูแล้ว มันก็แค่คนบ้า!”
“……เขาน่าจะปลุกลำดับได้แล้ว……ไอ้ผู้มีประสบการณ์เฉินคุนนั่นดูยังสู้เขาไม่ได้เลย……โคตรแข็งแกร่ง!”
ผู้คนพากันซุบซิบ ตอนนี้ที่มองเจิงเซิง สายตาเต็มไปด้วยการหลบเลี่ยงและความหวาดกลัว
ที่ไกลออกไป
ฟางถิงกับถังเยียนเยียนก็เห็นเหตุการณ์นี้เหมือนกัน แม้จะรู้ว่าเจิงเซิงกำลังปราบสิ่งพิกล แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ยังทำเอาสองคนเกือบเกิดเงามืดในใจ
จะให้พูดยังไงดี คนปกติคนไหนกันที่ฆ่าสิ่งพิกลแล้ว...ถึงจุดสุดยอดทางใจได้ขนาดนี้ นี่มันคนบ้าโรคจิตชัด ๆ!
“คุณป้า ฉันรู้สึกว่าเขายังน่ากลัวกว่าสิ่งพิกลอีก”
ฟางถิงพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว
แต่ไม่รู้ว่าทำไม ฟางถิงที่เห็นเจิงเซิงบ้าบิ่นขนาดนั้น กลับอดไม่ได้ที่จะบีบขา หน้านวลขึ้นประหลาด หัวใจเต้นแรงราวกวางน้อยตกใจ
ท่าทางบ้าคลั่งของเขา ชอบจัง!
……
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
รถกระบะเริ่มเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ
เฉินคุนและพวกใช้เวลาครึ่งชั่วโมงรวบรวมผู้รอดชีวิตที่เหลือ ทิ้งกองไฟที่ลุกโชนกลางถนนไว้ และเตรียมจะออกเดินทาง
ที่ทิ้งกองไฟไว้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้มีผู้รอดชีวิตที่หลบหนีออกมาทีหลัง เตือนคนที่ตามมาว่าข้างหน้ายังมีทีมผู้รอดชีวิต ให้พวกเขามีความหวังอยู่บ้าง
ที่รีบเตรียมออกไปทันที ก็เพื่อป้องกันสิ่งพิกลสีหัวโตตัวนั้นหวนกลับมาอีก หรือพาสิ่งพิกลตัวอื่นตามมา ดังนั้นจัดการรังได้แล้วก็ต้องหนี ไปหาที่ปลอดภัยกว่า